Habitat Bisdaris

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het bisdarische huis is een voormalige koloniale plantage gelegen in Gourbeyre, op het eiland Basse-Terre in Guadeloupe. In de 18e eeuw ontwikkeld door de Jezuïeten, bedekte het 250 hectare en telde tot 312 slaven in 1763. De nonnen bouwden daar twee grachtenpanden, maar de gebouwen werden in 1753 in brand gestoken tijdens een Engelse aanval, waardoor de Jezuïeten zich moesten settelen voor reparaties. Kort voor hun uitzetting in 1763, verkochten ze de uitbuiting aan Thomas Lepreux voor £550.000, wat leidde tot een langdurige rechtszaak tussen schuldeisers en erfgenamen.

In 1793 werd het eigendom tijdens de Revolutie onder ontvangst geplaatst door het ministerie van de marine. Lepreux erfgenamen vonden het pas in 1823, na decennia van geschillen. Ondertussen, orkanen in 1816 en 1825 zwaar beschadigde infrastructuur, het verminderen van gewassen tot 24 vierkanten suikerriet uit 250. In 1829 kocht Jean-Baptiste Navalles, penningmeester van Guadeloupe, de woning en liet deze herstellen. Hoewel de suikeractiviteit in de jaren 1840 kort werd hervat, daalde deze definitief na 1850.

Vandaag de dag zijn er nog maar vijf originele gebouwen over: het huis van de meester, het huis van de manager, een doos, de Bonify en een oven. Een steen met het wapen van de Jezuïeten, gedateerd 1753 of 1755, wordt bewaard op de site. Sinds 2007 zijn de terrassen, steunmuren en overblijfselen van het aquaduct geclassificeerd als historische monumenten. In 2018 werd huisvesting geselecteerd uit de iconische projecten van de eerste Erfgoed Lotto voor het behoud ervan.

De nabijgelegen Jezuïetenbegraafplaats herbergt eigenlijk de anonieme graven van de Navailles en Bonin families, eigenaren uit 1874. Deze begrafenissen, die op zoek zijn naar schatten, worden nu beschermd door het Conservatoire du littoral. De site illustreert zo de materiële en gedenktekens van slavernij en de koloniale economie in Guadeloupe.

Externe links