Koffiehuis La Grillière

Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huis De Grivelière ontstond aan het einde van de zeventiende eeuw, gesticht door Jacobine monniken onder de naam Manufacture Saint Joseph. Gelegen in de vallei van de Grande Rivière in Vieux-Habiants (Basse-Terre), werd het geleidelijk uitgebreid door opeenvolgende overnames, met name in 1761 door Laurent Georisse, die de landen van La Surprise verenigde. Op dat moment werkte de koffiefabriek 50 hectare met een dienstarbeid, met 45 slaven in 1788. De infrastructuur, inclusief een upgrade om koffie te transformeren, dateert meestal uit de 4e kwart van de 18e eeuw.

In 1842 verwierf Auguste-Alexandre Perriolat het landgoed en hernoemde het La Grivelière als eerbetoon aan zijn geboortestreek in Drôme. Het leidt de productie naar de roucou (rood kleuren voor militaire kleurstoffen) en cacao, gedeeltelijk verlaten koffie. Na de Eerste Wereldoorlog kocht François Pagésy de site terug in 1919 en herstelde zijn koffieroeping en breidde de gewassen uit tot 90 hectare (koffie, cacao, vanille) tot de boerderij in 1983 stopte. Geklasseerd als historisch monument in 1987 werd het gekocht door de Algemene Raad van Guadeloupe in 1988.

Sinds de jaren 2000, de vereniging Verte Vallée redynamise La Grilière door het combineren van ecotoerisme, professionele re-integratie (100 banen in 2002) en agrarische heropleving (1,5 ton koffie in 2007). De site, gedeeltelijk gerestaureerd volgens de methoden van de negentiende eeuw, omvat een dozijn typische gebouwen: meesterhuis, molens, zondebok, en oude slavenhuizen. Gesloten sinds de VOCID-19 (2020) pandemie, blijft de toekomst onzeker in 2024.

Architectuur illustreert de woning een bewaard gebleven model van antilliaanse koloniale uitbuiting. De geplaveide gangpaden verdelen functionele gebouwen (gebraden hangar, cacao wanden, oratorium) en arbeidershuizen, sommige geërfd uit de diensttijd. Het landgoed, geïntegreerd in Guadeloupe National Park, symboliseert ook lokale economische veranderingen, van slavencultuur tot hedendaagse sociale en milieuprojecten.

Externe links