Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De graanhal van Blois, gebouwd in het 2e kwart van de 19e eeuw, vervangt een oude middeleeuwse zaal die als ontoereikend wordt beschouwd voor de behoeften van de stad. In 1843 werd een wedstrijd van architecten gelanceerd, gewonnen door Jules de la Morandière, wiens rechthoekige project met veelhoekige torens werd geïnspireerd door de Louis XII vleugel van het Château de Blois. De werken begonnen in 1849, en het gebouw, genaamd "Palais du Peuple" door de Prefect, werd ingehuldigd in 1850. Het dient dan als plaats voor dansen, tentoonstellingen en politieke bijeenkomsten.

In de jaren zestig en zeventig dreigde de verlaten zaal met sloop om plaats te maken voor een theater. In 1981 kreeg de vereniging "Vertel me over liefde" haar classificatie als historisch monument, waardoor de vernietiging ervan werd vermeden. In 1985 werd het de "Palais des Congrès et de la Culture," de thuisbasis van een nationale scène en een 630-zits hemicycle toegevoegd door architecten Reichen en Robert. Zijn stijl combineert kalksteen, polychrome baksteen en leisteen, wat het lokale architectonische erfgoed oproept.

Het gebouw illustreert het beleid van culturele decentralisatie dat André Malraux in de jaren zestig heeft gelanceerd, met de oprichting van culturele huizen. Sinds de jaren tachtig deelt het zijn ruimtes tussen een congrescentrum (beheerd door het VVV) en een programmatentoonstellingen en tentoonstellingen van een cultureel centrum. Het houten en stalen frame, de interieurpilaren en de acht monumentale ingangen getuigen van zijn functionele en esthetische vormgeving.

De geschiedenis van de stad weerspiegelt de spanningen tussen stedelijke modernisering en erfgoed: allereerst een symbool van commerciële activiteiten (graanmarkt), nu belichaamt het de culturele vitaliteit van Blois. De ranking van 1982 bewaarde een zeldzaam voorbeeld van 19e eeuwse civiele architectuur, gekoppeld aan de economische en sociale identiteit van de stad.

Externe links