Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De zalen van Belvoir, genoemd in 1314 in de akte van franchises toegekend door Thibaud de Belvoir en Jeanne de Montfaucon, zijn een centrale plaats voor de lokale handel. Een tweede verwijzing in 1411 bevestigt hun belang. Tot 1898 waren er jaarbeurzen en een wekelijkse markt, die de economische rol van Belvoir in de regio consolideren. Deze houten en stenen hallen symboliseren middeleeuwse landelijke architectuur aangepast aan de handel.

In 1683 bestelde prins François Marie de Lorraine-Lillebonne, de echtgenoot van Anne de Lorraine, de toevoeging van steenwinkels in het oostelijke deel van het stadhuis. In 1848 werden ze in het Aartsbisdom Besançon verlaten en in 1853 werden ze gemeenschappelijk eigendom. Vier grote beurzen lopen nog tot het einde van de 19e eeuw. Getimed en gerestaureerd herbergen ze ook een dierlijke tractie oliemolen, een zeldzaam voorbeeld van traditioneel vakmanschap.

Het gebouw, 40 meter lang bij 13 meter breed, bestaat uit drie beuken van dertien spanten ondersteund door een houten frame. Sommige pilaren worden gesneden, wat een artistieke dimensie toevoegt aan het nutsgebouw. Geklasseerd als historisch monument in 1973, illustreren de hallen en hun molen de alliantie tussen handel, ambachten en architectonisch erfgoed in Bourgondië-Franche-Comté. Een restauratiecampagne in 1980 bewaarde deze getuigenis uit het verleden.

Externe links