Eerste bouw 1er quart XVIe siècle (≈ 1625)
Samen met Gothic-Renaissance decor gebouwd
1889
Historisch monument
Historisch monument 1889 (≈ 1889)
Lijst van monumenten
1940
Vernietiging van gebouwen
Vernietiging van gebouwen 1940 (≈ 1940)
Verdwijning in de oorlog
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Houten woning (case DN 851): classificatie op lijst van 1889
Oorsprong en geschiedenis
Het houten huis, gelegen op 1 en 3 rue Saint-Lubin in Blois (Loir-et-Cher), is een emblematisch gebouw van de vroege 16e eeuw. Gebouwd tijdens het eerste kwartaal van deze periode, illustreert het de architectonische overgang tussen laatgotische stijl en vroege Renaissance invloeden. Zijn decor, kenmerkend voor dit cruciale tijdperk, combineert traditionele motieven met innovatieve elementen geïntroduceerd door de Italiaanse herboren beweging. Dit type houten constructie, zeldzaam voor de tijd in deze regio, getuigt van de lokale vakmanschap en stedelijke ontwikkeling van Blois onder invloed van de Valois.
Geclassificeerd als een historisch monument door de lijst van 1889, dit huis kreeg vroege bescherming, een weerspiegeling van zijn erfgoed belang. Helaas werd het gebouw in 1940 verwoest, waarschijnlijk tijdens bombardementen in de Tweede Wereldoorlog. Vandaag de dag blijft dit houten huis gedocumenteerd dankzij de archieven van de Merimée basis en bronnen zoals Monumentum. De locatie, in het historische centrum van Blois, herinnert aan de dichte verstedelijking van de stad tijdens de Renaissance, toen de koninklijke rechtbank en lokale elites voor dit soort hybride constructie.
Ten tijde van de bouw was Blois een dynamische stad, gekenmerkt door de intermitterende aanwezigheid van het hof van Frankrijk. De houten huizen, hoewel minder prestigieus dan de stenen gebouwen, speelden een centrale rol in het dagelijks leven: ze huisvesten ambachtslieden, kooplieden en bourgeois. Hun zorgvuldige inrichting, zoals dat van dit huis, weerspiegelden vaak de sociale status van hun eigenaren. De vernietiging in 1940 wiste een materiële getuigenis van die tijd, maar de archieven reconstrueren haar geschiedenis en belang in het stadslandschap van de Renaissance.