Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Algemeen Ziekenhuis Saint-Charles de Montpellier werd in 1678 opgericht door brieven patent van Lodewijk XIV, op de site van het voormalige Karmelitische klooster. De originele plannen (1679), ontworpen door meestermetselaars Antoine Armand en Jacques Cubissolle, voorzien in een paviljoen ziekenhuis georganiseerd op een rooster met twee cursussen. In de 18e eeuw werd de vrouwenwijk gebouwd, gevolgd door de vleugel van de Incurables, ontworpen door architect Jean Giral. In 1751 werd de kerk door Jacques Nogaret voltooid. Het gevelproject van Pierre Dumas zal nooit het daglicht zien.

Tussen 1821 en 1824, architect Fovis richtte een neo-klassieke asiel in het westen, onder leiding van dokter Hyppolite Rech, student van Esquirol. Gesloopt in 1932 blijft er maar één noordelijke vleugel over. In 1892 leidde de oprichting van het Albert I-plein tot de afschaffing van het voorhof en de bouw van nieuwe paviljoens door Henri Debens, waaronder die van de diftalmologie (vernietiging in 1993).

Van 1932 tot 1939 bouwden Parijse architecten Paul Pelletier en Arthur Teisseire de Saint-Charles klinieken, een modern cement ziekenhuisgebouw, gedecoreerd met glazen ramen van Émile Brière (1937 De kerk werd in 1947 uitgeroepen tot historisch monument, gevolgd door de inschrijving in 1997. De site is in 1998 verlaten en behoudt een tuin en elementen uit de zeventiende, achttiende en twintigste eeuw.

Het ziekenhuis illustreert de evolutie van medische en architectonische praktijken, van 17e eeuwse religieuze hospices tot moderne psychiatrische en klinische structuren. Het rasterplan, de opeenvolgende uitbreidingen en de artistieke decoratie (glasramen, sculpturen) getuigen van het erfgoed belang. Gedeeltelijke sloop in de 20e eeuw weerspiegelt de stedelijke transformaties van Montpellier.

Externe links