Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij van Saint-Rémy de Lunéville werd in de 10e eeuw gesticht door graaf Folmar le Vieux († 995) op hetzelfde moment als de stad zelf. Oorspronkelijk een mannenklooster gewijd aan Saint Remi, werd het snel omgezet in een abdij van nonnen door de zonen van Folmar, die daar uitgebreid bezit, waaronder de dorpen Benaménil en Adomenil. Een abdis stichtte zelfs het eerste ziekenhuis in Lunéville. In de 12e eeuw maakten de nonnen plaats voor reguliere kanunniken van Sint Augustinus, die afkomstig waren uit de abdij van Belchamp, die de parochie van St. James van de stad overnam.

In de 17e eeuw, in 1622, verwelkomde de abdij het eerste noviciaat van de Congregatie van Onze Verlosser, gesticht door Sint Pierre Fourier, hervormer van de canons. Grote reconstructie vond plaats in de 18e eeuw: vanaf 1730 werden de abdijkerk en het paleis in klassieke Lorrainstijl herbouwd, waarschijnlijk onder leiding van Jean Nicolas Jadot of Jennesson. Stanislas, koning van Polen en hertog van Lotharingen, financierde de werken gedeeltelijk via zijn architect Emmanuel Héré en legde in 1745 de gehechtheid van de parochie van Sint James aan de abdij, bedreigd met ruïne. De rococo torens, voltooid in 1747, weerspiegelen haar centrale Europese invloed.

De Revolutie seculariseerde de abdij: de kloostergebouwen, gedeeltelijk verwoest om de Templar straat te traceren, werden het stadhuis in 1798, terwijl het abdijhuis werd toegewezen aan de pastorie in 1802. In de 19e eeuw werd het stadhuis symmetrisch vergroot in vergelijking met de kerk, waardoor de gevels onder een balustrade verenigd werden. Vandaag de dag herbergt het voormalige Abbatial huis de Museumruimte van het Abbatial Hotel, de reconstructie van een 18e-eeuws appartement, en de Sint Jameskerk, geclassificeerd in 1926, heeft zijn unieke decoratieve orgel gevonden. Het gebied is sinds 2006 beschermd.

Externe links