Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Arlatan-Lauris hotel, gelegen aan de 24 rue de l'Opéra in Aix-en-Provence, is een privéhotel gebouwd tussen 1685 en de 18e eeuw. Hij werd in opdracht van Sextius d'Arlatan de Montaud, koningsadviseur van het parlement van de Provence, en nam een zeldzaam plan, verdeeld over twee straten (rue de l'Opéra en rue du Maréchal-Joffre), met een centrale tuin. De architectuur is geïnspireerd op het nabijgelegen Grimaldi-Régusse hotel, gebouwd in 1675 door Louis Cundier, de vader van architect Balthazar Cundier, die de plannen van het hotel van Arlatan ontwierp.

De interieurdecoraties, een van de meest opmerkelijke in de Provence, omvatten gipsseries uit de 17e en 18e eeuw: Regency stijl (1730-1735) op de begane grond en Louis XV stijl (1745-1750) op de vloer. De adellijke salons, aan de straatkant van de Opera, contrasteren met de gemeenten (Hotel de Dreux-Brézé), gebouwd op bestaande gebouwen en verbeterd in de 18e eeuw. De originele entreedeur, gekerfd door Bernard Toro (bekend als Toro) in Louis XV stijl, versierd met bloemenslingers en mascaronen, werd overgebracht naar het Musée des Beaux-Arts de Lyon in 1907.

Het hotel had meerdere eigenaren, waaronder de Lubières en Bonnecorse families, voordat het werd geclassificeerd als een historisch monument in 1983. In de jaren negentig werd hij geplunderd (diefstal van schoorstenen, ophangingen, fonteinen) voor restauratie. De monumentale trap, met een Lodewijk XVI helling en groteske maskers, evenals de tuinen (voorgevonden als "opmerkelijk"), werden gedeeltelijk gebruikt voor de film Le Hussard op het dak (1995).

Het ensemble illustreert de stadsplanning in Aix van de zeventiende eeuw, gekenmerkt door rechte straten en aristocratische hotels. De wijk Villeneuve, waar het ligt, weerspiegelt de uitbreiding van de stad onder het oude regime, met woningen die prestige (ingerichte lounges) en functionaliteit (gemeenschappelijke, carrosses) combineren. De zigeuners, geclassificeerd, getuigen van de knowhow van de provençaalse ambachtslieden, terwijl de 18e eeuwse transformaties (balkon, vensterdeuren) de evolutie van de architectonische smaken onthullen.

Tegenwoordig, een privé-residentie die niet toegankelijk is voor het publiek, blijft het Arlatan-Lauris hotel een belangrijk voorbeeld van het burgerlijke erfgoed van Aix, ondanks de verslechteringen in het verleden. De geschiedenis combineert aristocratische fascisten (recepten, weelderige decoraties) en moderne vicissitudes (verlating, bescherming, rehabilitatie), die de uitdagingen van het behoud van historische monumenten in Frankrijk benadrukken.

Externe links