Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Hotel d'Assézat, gelegen in Place d'Assézat in Toulouse, is een renaissance herenhuis gebouwd tussen 1555 en 1562. Hij werd in opdracht van Pierre d'Assézat, een rijke koopman van pastel en capitoul, ontworpen door architect Nicolas Bachelier en aangevuld door zijn zoon Dominique na zijn dood in 1557. Het gebouw combineert baksteen en steen, met gevels versierd met de drie klassieke orden (dorisch, ionisch, Corinthiaans), geïnspireerd op de verhandelingen van Sebastiano Serlio. De binnenplaats, loggia en monumentale trappentoren maken het een renaissance hotelmodel, vergelijkbaar met de vierkante binnenplaats van het Louvre.

Pierre d'Assézat, bekeerd tot Calvinisme, werd in 1562 uit zijn hotel verwijderd na een poging om Toulouse aan Protestanten te leveren. Hoewel hij in 1563 vrijgesproken werd, bleef hij betrokken bij religieuze conflicten en werd hij gevangengezet in 1572 voordat hij ablesseerde. Het hotel bleef bij zijn familie tot 1761, toen hij werd verkocht aan Nicolas-Joseph Marcassus de Puymaurin, die Louis XVI elementen toegevoegd. In de 19e eeuw kwam hij in handen van verschillende families voordat hij in 1894 door Théodore Ozenne aan de stad werd nagelaten.

Het hotel werd in 1914 als historisch monument geregisseerd en is sinds 1994 de thuisbasis van de Bemberg Foundation, die een verzameling van 1100 kunstwerken (schilderijen, sculpturen) uit de 15e tot de 20e eeuw toont, waaronder schilderijen van Bonnard, Monet, Picasso en vele anderen. Het is ook gastheer van de Unie van Academies en Wetenschappelijke Verenigingen van Toulouse, waaronder de Floral Games, opgericht in 1323, beschouwd als de oudste literaire samenleving in Europa.

Architectuur onderscheidt het hotel zich door zijn trap met rechte hellingen, zijn handler loggia en zijn monumentale portal geïnspireerd door Serlio. De traptoren, zichtbaar van veraf, symboliseert de kracht van de sponsor. De gevels, versierd met kolommen boven de oude orden, getuigen van een klassieke eruditie zeldzaam in de provincie. De courière, versierd met maskers en diamanten tips, verbindt private en openbare ruimtes, die de dualiteit van het aristocratische leven weerspiegelen.

De geschiedenis van het hotel wordt gekenmerkt door de oorlogen van de religie en veranderingen van eigenaren. Na de Assézat ging hij naar de Marcassus van Puymaurin, daarna naar de Sabatier en Gèze families. In de 20e eeuw, de restauratie en de moderne uitbreiding maakte het een belangrijke culturele plaats. Tegenwoordig belichaamt het zowel het architecturale erfgoed van Toulouse als een levend artistiek en intellectueel centrum.

Externe links