Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Hotel de Bastard-Castaing is een voormalig herenhuis gebouwd in de tweede helft van de achttiende eeuw voor Louis de Castaing, luitenant-generaal aan het Presidium van Lectoure, en zijn vrouw Marie-Marguerite de Bastard-Saint-Denis. Gelegen aan de Rue Lagrange, domineert de stad met zijn opeenvolgende terrassen en zijn achterveranda, tussen Rue Subervie en Rue Saint-Gervais. De sobere, stenen architectuur onderscheidt zich door elegant houtwerk en interieur stucwerk, georganiseerd rond een centrale gang.

Na de dood van Louis de Castaing werd het hotel van 1815 tot 1819 overgedragen aan hun zoon François-Dominique (1747-1821). Zonder directe erfgenaam was het eigendom van zijn neef Jean-Baptiste de Bastard, Baron d'Empire, wiens weduwe een rivaliserende royalistische salon in het Descamps Hotel (Republikeinse Hall) organiseerde. De barones ontving opmerkelijken, dichters als Jean-François Bladé, en maakte het tot haar dood in 1867 tot een belangrijke culturele plek.

Het hotel werd in 1869 verkocht aan de lokale burgerij Dufour familie en behoudt zijn wereldprestige tot 1920, ondanks financiële moeilijkheden. De Dufours, waaronder Alexander (dichter en advocaat) en zijn moeder Anaïs, waren al bij de barones. In de 20e eeuw werd hij door de gemeente gekocht. Het werd in 1983 gerestaureerd tot hotelrestaurant Le Bastard in 1984, met behoud van historische decoraties (gypserie, trappen, gevels), geclassificeerd als historische monumenten sinds 1984.

De architectuur bevat opmerkelijke elementen: een gesneden stenen gootsteen, mozaïeken in het trappenhuis en gewelfde bakstenen kelders. In de tuin, ooit terrasvormig, bevindt zich nu een zwembad. Het hotel symboliseert de sociale evolutie van Lectoure, van een plaats van aristocratische macht (familie van Castaing) tot een burgerlijke ruimte (Dufour), dan tot een publiek erfgoed.

Zijn literaire geschiedenis wordt gekenmerkt door Jean-François Bladé, een gascon folklorist wiens zoon Étienne een prijs won van de Floral Games voor een Elegie geïnspireerd door het hotel. In 1930 beschreef zijn grootvader Jean Balde een melancholisch bezoek aan het woestijngebouw, dat de geesten van zijn gouden eeuw oproept. Deze verslagen getuigen van zijn aanhoudende culturele aura, ver buiten zijn oorspronkelijke functie.

Externe links