Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Hotel de Campan, gelegen aan de 43 rue Saint-Guilhem in Montpellier, is een historisch monument uit het begin van de zeventiende eeuw. Rond 1600 behoorde het tot Jean Campan, de algemeen directeur van de decimes, voordat het in 1760 grondig werd hervormd. Deze restauratie omvat de bouw van een monumentale trap en de herinrichting van de gevel op straat, waardoor het gebouw zijn huidige verschijning, kenmerkend voor het 3e kwart van de 18e eeuw. Het gebouw beslaat een trapeze-vormig perceel, met een vestibule die leidt naar een spectaculair trappenhuis, bereikbaar door een mand handvat boog.

De trap, het hoofdgebouw van het hotel, onderscheidt zich door zijn complexe en dissymmetrische helische structuur, ontworpen om een illusie van harmonieus perspectief te creëren. Vier gewelfde zuilen in dorische stijl, bovenop drie verdiepingen, steunspiraalsilts via kubieke hoofdsteden. De centrale kern, ovaal in vorm met ongelijke uiteinden, verbindt lagers van verschillende lengtes (2 tot 4 meter) dankzij ingenieuze architectonische kunst: graad offsets, joggingspelen, en balèvres op verbindingen. Op de bovenste verdieping, vier pilasters onderhouden een smeedijzeren oprijplaat versierd met opgerolde volutes, bevestigd door platte ringen aan rechte staven. Deze trap, ingeschreven in de Historische Monumenten sinds 1964, illustreert de know-how van kunstenaars uit de 18e eeuw.

Hoewel het hotel werd geassocieerd met Jean Campan in de 17e eeuw, de wederopbouw in 1760 gedeeltelijk gewist de sporen van deze eerste periode. De brontekst vermeldt ook Antoine Bonnier, wolhandelaar en grootteverzamelaar in het bisdom Castres, als eigenaar uit 1667, maar details over zijn betrokkenheid bij de bouw blijven onduidelijk. Het gebouw, nu beschermd om zijn trap en smeedijzeren helling, getuigt van de architectonische evolutie van Montpellier, tussen middeleeuws erfgoed en klassieke innovaties. De ligging in het centrum van de stad, op een klein perceel, weerspiegelt de stedelijke beperkingen van het tijdperk, waar de vindingrijkheid van architecten toegestaan om esthetiek en functionaliteit in beperkte ruimtes te verzoenen.

Externe links