Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Chalon-Luxemburgse hotel werd gebouwd vanaf 1623 op een smal perceel in de Marais, oorspronkelijk eigendom van Antoine Le Fèvre de la Borderie, ambassadeur van Henri IV. Het gebouw, in opdracht van William Perrochel, het meesterhotel van de koning, neemt een Louis XIII stijl in roze baksteen en witte steen, met twee aangrenzende gebouwen en zolders. De architect blijft onbekend. Het land, ooit bezet door een palmspel, werd omgevormd tot een bescheiden maar elegant hotel, verhuurd aan Rouennais handelaren voordat de aankoop in 1658.

Marie Amelot de Béon-Luxemburg, nieuwe eigenaar in 1658, vergroot het hotel door het toevoegen van twee zijramen aan de tuinzijde en een weelderige poort op de straat, omgeven door gemeenten. Het heeft ook een kleine achtertuin. Toen hij in 1702 overleed, op 97, bleef het hotel in zijn familie tot 1762, voordat hij meerdere keren van hand wisselde: gekocht door een dame Lelong, vervolgens door Roger de Gadencourt in 1770 en uiteindelijk door Claude Pollissard, de wijnhandelaar van de koning, in 1779.

In de 20e eeuw, werd het hotel, dat verouderd was geworden, gekocht door de schilder Charles Huard, vervolgens ontdaan van zijn houtwerk voordat het werd gered door architect Jean Walter. In 1948 schonk hij het aan de stad Parijs. In 1977 werd een historisch monument opgericht, het is een kort huis van de oude Parijse Commissie. Ondanks zijn werk in 1990 verslechterde zijn toestand weer, wat leidde tot reddingsprojecten, waaronder een emhytheotisch huurcontract voor het Holocaust Memorial.

Toekomst

Het privéhotel is gekraakt, en ten slotte is er een emhytheotische huurovereenkomst van 99 jaar gepland voor het Shoah Memorial, door Eric de Rothschild, die daar zijn administratieve diensten wil installeren.

Externe links