Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Hôtel de Boisgelin, ook wel het Rochefoucauld-Doudeauville genoemd, is een herenhuis in het 7e arrondissement. Gebouwd in 1732 door architect Jean-Sylvain Cartaud voor Gérard Heusch de Janvry, secretaris van de koning, werd het gebouwd op een grond verhuurd aan de religieuzen van Liefdadigheid door middel van een emfyteotische huurovereenkomst van 45 jaar. Toen het huurcontract in 1778 afliep, veranderde het hotel meerdere malen, waaronder Prins Camille de Lorraine en Marie de Boisgelin, voordat het in 1782 werd overgenomen door zijn broer Raymond de Boisgelin, toekomstige kardinaal.

In 1792 werd het hotel in beslag genomen als gedemigreerd eigendom en toegekend aan de Hospices van Parijs, vervolgens verkocht in 1807 aan de Graaf van Preameneu, redacteur van het Burgerlijk Wetboek. Na meerdere opeenvolgende verkopen werd hij in 1840 nagelaten aan Angélique de La Brousse de Verteillac, die trouwde met Sosthene de La Rochefoucauld, hertog van Doudeauville. Hun schoonzoon, de hertog van Bisaccia, werd eigenaar in 1876 en ondernam grote transformatiewerk met architect Henri Parent, met toevoeging van een marmeren trap en weelderige decoraties, waaronder houtwerk van Bercy Castle.

Sinds 1938 is het hotel de thuisbasis van de Italiaanse ambassade, na een uitwisseling met het Farnese Paleis in Rome. Later werden interieurdecoraties toegevoegd, zoals de eetkamer met Venetiaanse elementen van Francesco Guardi. Gedeeltelijk opgenomen in de historische monumenten in 1926, het hotel behoudt architectonische elementen van de 18e en 19e eeuw, getuige van zijn verleden prestige.

De fronten op binnenplaats en tuin, de marmeren trap, evenals verschillende woonkamers en hun decoratie (voorkamer, galerij, grote woonkamer) zijn beschermd sinds 1926. De trap, geïnspireerd door Versailles, is versierd met een gordijn van Gobelins die de geschiedenis van Esther vertegenwoordigt, verworven na de tas van het Paleis van de Zomer in China. De grote woonkamer, de enige ruimte om zijn originele rotsachtige houtwerk te behouden, contrasteert met latere toevoegingen, zoals de kapel of wintertuin gebouwd in de 19e eeuw.

Het hotel illustreert de transformatie van een aristocratisch erfgoed uit de handen van de Franse adel (Janvry, Boisgelin, La Rochefoucauld) naar openbare instellingen, alvorens een diplomatieke plaats te worden. De geschiedenis weerspiegelt ook Frans-Italiaanse culturele uitwisselingen, met sets geïnspireerd door de 18e eeuwse Italiaanse, integratie van Venetiaanse en Siciliaanse werken.

De Caisse des dépôts et consignations verwierf het in 1937 en sloot het huidige lot. Tegenwoordig combineert het hotel het Franse architectonische erfgoed en de Italiaanse invloed, die bijna drie eeuwen geschiedenis symboliseren tussen macht, kunst en diplomatie.

Toekomst

Sinds 1938, onder een uitwisseling van emfyteotische leases die Frankrijk toestond om het Farnese Paleis te hebben voor zijn ambassade in Rome, het hotel herbergt de Italiaanse ambassade.

Externe links