Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Hotel de Lasbordes, ook bekend als Hotel du Vieux-Raisin of Hotel Maynier, is een renaissance herenhuis gelegen in Toulouse, tussen de districten van het Parlement en Saint-Étienne. Zijn naam komt uit een oude straatherberg, herkenbaar aan zijn bord dat een bos druiven vertegenwoordigt. Gebouwd in 1518 voor Béringuier Maynier, hoogleraar rechten en capitoul van Toulouse, belichaamt het de Toulouse Renaissance architectuur, gekenmerkt door Italiaanse invloed. De eerste werken omvatten een huis dat binnenplaats en tuin scheidt, omlijst door twee trappentorens en versierd met rijk gesneden ramen, typisch voor de eerste Renaissance.

Lang toegeschreven aan de architect Nicolas Bachelier, werden de werken van uitbreiding van het hotel rond 1547 eigenlijk in opdracht van Pierre de Lancrau, bisschop van Lobbez, zoals blijkt uit recente notariële handelingen. Jean Burnet, eigenaar van 1547 tot 1577, breidde de vleugels uit en sloot de binnenplaats met een portico geïnspireerd door het Assézat hotel, met dorische zuilen en bakstenen en stenen decoraties. De wapens van Burnet en zijn vrouw, zichtbaar op de dozen van Portico, getuigen van hun invloed. Bisschop Pierre de Lancrau, later eigenaar, verhoogde de traptoren en verrijkte de binnenplaats met ramen met atlantes, hybride figuren en geïnspireerde motieven uit Fontainebleau.

De ramen van het hotel, de belangrijkste elementen van zijn inrichting, weerspiegelen de sociale status van de sponsors. Die op Ozenne Street, versierd met pilasters en rinceaux, dateren uit Béringuier Maynier, terwijl een venster op Rue du Languedoc, geïnspireerd door een gravure van Jacques Androuet du Cerceau, tussen 1547 en 1555 door Jean Burnet werd toegevoegd. Binnen, een monumentale open haard, versierd met medaillons, engelen en bloemenslingers, viert Mayniers humanistische cultuur. Het hotel heeft een historisch monument in 1889 en combineert Gotisch erfgoed (omkeert tot de 15e eeuw) en Renaissance innovaties, wat de architectonische evolutie van Toulouse illustreert.

Het gebouw onderging verschillende veranderingen, met name in de 18e en 19e eeuw, met veranderingen in openingen en verhogingen. Een plan van 1876 onthulde veranderingen van ramen op de begane grond, terwijl het boren van Ozenne Street in 1907 resulteerde in de vernietiging van een deel van het hotel. In 1909 werd er een nieuw gebouw aan de achterkant toegevoegd, volgens de plannen van architect J. Dargein. Vandaag de dag behoudt het hotel opmerkelijke interieurdecoraties, zoals 18e-eeuws houtwerk, een geschilderd plafond en stucwerk, evenals een terracotta open haard kap ondertekend door Virebent.

De versieringen van het hof, deels toegeschreven aan Nicolas Bachelier, combineren figuren in atlantes, cariatiden en gesneden leermotieven, die de werken van Cellini of Michelangelo oproepen. De ramen op de begane grond, gedateerd uit het einde van de 16e eeuw, presenteren hybride figuren met leeuwenpoten, een opvallend anatomisch en psychologisch realisme. Deze elementen, gecombineerd met valse machicoulis en een dak met gebroken lange secties, onderstrepen het prestigieuze karakter van het hotel, symbool van de fascist van de Toulouse elites in de Renaissance.

Externe links