Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Hotel de Vendôme is een privéhotel gebouwd in 1707 door architect Jean-Baptiste Alexandre Le Blond voor Canon Antoine de La Porte, aan de huidige boulevard Saint-Michel (toen rue d'Enfer). Zijn plannen, gepubliceerd in 1710, onthullen een typische architectuur van de vroege 18e eeuw, met een herziene gevel in 1715-1716 voor de hertogin van Vendôme, waaronder een nieuw voorlichaam en een hergebruikt pediment.

In de 18e eeuw werd het hotel bezet door de 5e hertog van Caulnes, Michel Ferdinand d'Albert d'Ailly, die wetenschappelijke experimenten uitvoerde en daar zijn bibliotheek bewaarde. Zijn zoon, de 6e hertog, onderverhuurt het hotel tot zijn confiscatie tijdens de revolutie. Het gebouw, naast de Luxemburgse tuin, werd in 1815 de zetel van de École des Mines de Paris, ook de thuisbasis van het Museum voor Mineralologie.

In de 19e eeuw transformeerden twee uitbreidingscampagnes het hotel in een leerplek: tussen 1840 en 1852 (bibliotheek, uitbreidingen), en tussen 1861 en 1866 (vier vleugels rond een centrale binnenplaats). De grote trap werd versierd met schilderijen van Hugard en Abel de Pujol in 1854-1856. In 1994 werd een historisch monument opgericht, waarin 18e-eeuwse gevels en ontwikkelingen van het Tweede Rijk werden bewaard.

Het hotel illustreert de evolutie van Parijse particuliere hotels van aristocratische residentie naar wetenschappelijke instelling. Zijn geschiedenis weerspiegelt politieke omwentelingen (revolutie, Tweede Rijk) en architectonische aanpassingen voor publiek gebruik.

Externe links