Bouw van de villa Las Indis 1900-1901 (≈ 1901)
Uitgegeven door Joseph-Pierre Monin voor zijn gebruik.
1923
Installatie van het monument voor de doden
Installatie van het monument voor de doden 1923 (≈ 1923)
Manolo standbeeld in het park.
3 avril 1987
Registratie voor historische monumenten
Registratie voor historische monumenten 3 avril 1987 (≈ 1987)
Officiële bescherming van de villa.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
De villa (zaak D 310): inschrijving bij beschikking van 3 april 1987
Kerncijfers
Joseph-Pierre Monin - Ingenieur en contractant
Ontwerper en originele eigenaar van de villa.
Manolo - Ceretan-beeldhouwer
Auteur van het monument voor de doden (1923).
Oorsprong en geschiedenis
Het stadhuis van Arles-sur-Tech, oorspronkelijk genaamd villa Las Indis (of villa Les Indis), werd gebouwd tussen 1900 en 1901 door ingenieur Joseph-Pierre Monin, die ook eigenaar was. Gebouwd in steen, illustreert dit huis een eclectische architectonische synthese, waarbij neo-Romeinse, neo-barokke, neo-gotische en art nouveau invloeden worden gemengd. De asymmetrische plan, verdeeld door een centrale vestibule verlicht door een glazen plafond, en zijn interieur (caving plafonds, neo-Renaissance schoorstenen, glas-in-lood ramen, lambrisering) maken het een opmerkelijk getuigenis van de civiele architectuur van de vroege twintigste eeuw. De villa werd op 3 april 1987 als historische monumenten vermeld.
In 1923 werd het monument voor de doden van de gemeente, een standbeeld ter ere van de slachtoffers van de Eerste Wereldoorlog, gebeeldhouwd door Manolo (Ceërische kunstenaar), geïnstalleerd in het park van het stadhuis. Dit werk vertegenwoordigt een Catalaans zittend en geïntegreerd in de openbare ruimte rond het voormalige privé domein. Vandaag de dag herbergt de villa de gemeentelijke diensten van Arles-sur-Tech, in het departement Pyrénées-Orientales (regio Occitanie).
De constructie weerspiegelt de esthetische en technische aspiraties van zijn tijd, waarin Art Nouveau naast historische herinterpretaties stond. De decoratieve keuzes (bloemschilderingen, wandtapijten, Art Nouveau deuren) benadrukken deze dualiteit tussen moderniteit en verwijzing naar het verleden. Latere studies, zoals het proefschrift van Karen Candelier (2003), hebben dit gebouw geanalyseerd als symbool voor de architectonische problemen van zijn tijd.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen