Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Arras werd opgericht vanaf 1501 op de Petite Place, tegelijkertijd bij de nabijgelegen belfort, ter vervanging van een strenging in ruïnes. Geïnspireerd door het stadhuis van Saint-Quentin, bestond de originele gotische flamboyante structuur (1517) uit zeven gewelfde bogen, een vloer met versierde ramen en een leivormig scherp dak. Twee grote uitbreidingen vonden plaats: de eerste in 1517 (toevoeging van een loodrechte vleugel van 88 voet), vervolgens in 1572 met een renaissance paviljoen ontworpen door Artesian Mathias Tesson, met uitzicht op het plein en Vinocq straat.

Tijdens het Tweede Rijk werd het gebouw gerestaureerd en verrijkt met neo-Renaissance en neo-gotische elementen, ingehuldigd in 1867 door Napoleon III. Vernietigd door de Duitse bombardementen op 7 oktober 1914 tijdens de Eerste Wereldoorlog, werd het herbouwd op dezelfde manier na 1918 onder leiding van Pierre Paquet, architect van de historische monumenten. De laatste koos voor een getrouwe teruggave uit de zestiende eeuw aan de buitenkant, terwijl de interieur mela neogothic (voûts), neo-Vlaamse renaissance (festzaal), en kunst deco (ferronries), het creëren van een harmonieus ensemble.

Het stadhuis is een historisch monument in 1921 om zijn gevels, en wordt ondersteund door een belfort met UNESCO World Heritage. Zijn ondergrondse, de boves, gegraven uit de negende eeuw om krijt te halen, diende als toevluchtsoord tijdens de twee wereldoorlogen. Vandaag bezoeken ze het VVV-kantoor in het gebouw. Het huidige gebouw, hoewel herbouwd, behoudt originele gesneden elementen, zoals de 132 eiken panelen van de feestzaal, gemaakt door Pierre Seguin in 1924.

Opmerking: Het historische stadhuis mag niet verward worden met het hedendaagse stadhuis van Arras, gelegen op Guy Mollet Square. Een scène uit de film La Liste de mes engines (2014) werd daar opgenomen, met de nadruk op zijn iconische belfort.

Externe links