Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Marseille, gelegen aan de haven van de haven in het 2e arrondissement, is een gebouw van het 3e kwart van de 17e eeuw (1653-1673) en het 1e kwart van de 18e eeuw, gekenmerkt door barokke architectuur geïnspireerd door Genoese paleizen. De singulariteit ligt in het ontbreken van een binnentrap: de toegang tot de eerste verdieping was aanvankelijk via een houten hangbrug die het gebouw verbond met een nabijgelegen gebouw, in 1786 vervangen door een stenen galerij ontworpen door Esprit-Joseph Brun. De begane grond was gereserveerd voor kooplieden (rue de la Loge), terwijl de eerste verdieping woonde gemeentelijke instellingen. Hoewel vaak toegeschreven aan Pierre Puget, is alleen het koninklijk schild boven de deur (1673) van zijn hand, de rest is het werk van een anonieme Italiaanse architect en beeldhouwers Mathieu en François Pourtal.

Het huidige gebouw vervangt een oude middeleeuwse "Communal Palace," genoemd in 1221, maar dreigde met ruïne in de zeventiende eeuw. De eerste steen werd gelegd in 1653 onder impuls van de consul Gaspard van Villages, maar het werk, onderbroken door de Fronde en financiële moeilijkheden, werd pas voltooid in 1673. Gebouwd op palen om de onstabiele bodem van de haven te stabiliseren, werd de structuur geconsolideerd door ijzeren banden. Het gebouw ontsnapte tijdens de Revolutie (1794), ondanks zijn associatie met de federalisten van Marseille, dankzij de interventie van Robespierre en Granet.

In de 19e eeuw onthulden hagedissen in de muren (1839) solide funderingen, waarbij totale reconstructie vermeden werd. De architect Jean-Baptiste Rivaud voerde een restauratie (1842-1847), inclusief de integratie van aangrenzende huizen. In 1914 veranderde Stanislas Clastrier de daken, waardoor Lardoise werd vervangen door Mansart zolder. In 1948 werd een historisch monument opgericht en het stadhuis overleefde de Duitse vernietiging van 1943 (dynamiet van de oude haven) dankzij zijn erfgoedstatus. Een ondergrondse uitbreiding van 8.300 m2, geleverd in 2006 door Franck Hammoutène, moderniseerde haar functies zonder de historische gevel te veranderen.

Mansart de Sagonne's inaboutious project (1752), dat voorzag in een koninklijke plaats voor Lodewijk XV, werd verlaten ten behoeve van het Hôtel-Dieu. Tijdens de revolutie werd het door Puget gekerfde koninklijke wapen vandalisme (1792) en vervolgens gerestaureerd onder Lodewijk XVIII voordat het werd vervangen door een mal in 1913 (het origineel wordt bewaard in het Museum voor Schone Kunsten). De directe omgeving van het stadhuis werd na 1945 grondig veranderd, met de wederopbouw van de wijk door Eugène Beaudouin, waardoor ruimte werd gelaten voor open ruimtes zoals het huidige Villeneuve-Bargemon plein.

De Genoese invloed, benadrukt door historici Jean-Jacques Gloton en Arnaud Ramière de Fortanier, manifesteert zich in de verdeling van de massa's (centrale arcades, laterale voorlichaam) en barokke decoratie (volutes, mascarons, bloemenslingers). De gevel, symmetrisch met driehoekige frontons en balkon ondersteund door zuilen, contrasteert met de kritiek van de prefect Villeneuve-Bargemon (begin 19de eeuw), die het gebouw "zwaar" en zonder stijl beoordeeld. Desondanks blijft het stadhuis een symbool van de gemeentelijke autonomie van Marseille, geërfd uit een middeleeuws compromis (1136-1138) tussen de graaf van Toulouse en lokale notabelen.

Externe links