Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Nancy, ook bekend als het paleis van Stanislas, werd gebouwd tussen 1752 en 1755 onder impuls van hertog Stanislas Leszczyński, voormalig koning van Polen en stiefvader van Lodewijk XV. Gebouwd in het architectonische ensemble van Stanislas Square, symboliseert het de stedelijke ambitie van de hertog, die Nancy wilde moderniseren en zijn macht in Lotharingen wilde doen gelden. Het gebouw, van klassieke stijl met barokke invloeden, beslaat de hele zuidkant van het plein en werd ontworpen door architect Emmanuel Heré, gevormd door Germain Boffrand.

De bouw van het stadhuis maakt deel uit van een uitgebreid stadsvernieuwingsproject dat gericht is op het verenigen van de stad-Ville (middeleeuwse) en de stad-Neuve (16e-17e eeuw). Stanislas heeft de gevels van de gebouwen, waaronder het stadhuis, volledig gefinancierd voor een bedrag van £498,774. Het gebouw verving de privéhotels in Gerbéviller en Juvrecourt, die voor de gelegenheid werden vernietigd. De imposante architectuur (98 meter lang) en allegorische decoraties, zoals de beelden van Justitie en Prudence rondom de klok weerspiegelen de waarden van de hertog en de stad.

Het interieur van het stadhuis werd gedeeltelijk bewaard, waaronder het kolomhuis, de trompe-l'oeil trap geschilderd door Jean Girardet, en de vierkante lounge, een voormalige ontmoetingsplaats van de Stanislas Academie. Deze woonkamer, ingericht met fresco's ter viering van de prestaties van de hertog (wetenschap, geneeskunde, handel), diende als anti-room voor koninklijke appartementen. In de 19e eeuw werd het gebouw uitgebreid na de vernietiging van het nabijgelegen Rouerke Hotel, en de Grand Salon werd gebouwd in 1866 om de gehechtheid van Lotharingen aan Frankrijk te herdenken.

Gerangschikt een historisch monument in 1886, het stadhuis is onafscheidelijk van Stanislas Square, dat is een UNESCO Werelderfgoed sinds 1983. Samen, inclusief de gouden roosters van Jean Lamour en de rococofonteinen, illustreert het architecturale syncretisme tussen het Franse classicisme en Barok Lorrain. Het plein, ontworpen als een plaats van macht en viering, ooit gastheer van verheugende ceremonies, zoals de inhuldiging van 1755 gekenmerkt door een bal en vuurwerk.

In de 20e eeuw onderging het stadhuis restauraties, met name in 2005 voor de 250ste verjaardag van het plein. Het werk, gebaseerd op gevonden archieven (zoals het schilderij van Pange), stond toe om de oorspronkelijke stoep te herstellen en de ruimte te voetgangers. Tegenwoordig herbergt het gebouw nog steeds het stadhuis en blijft het een symbool van de nean identiteit, een plaats van populaire bijeenkomsten en feesten, zoals sportieve overwinningen of nationale evenementen.

Externe links