Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Roubaix, gelegen op de Grote Markt tegenover de kerk van St Martin, werd gebouwd tussen 1907 en 1911 ter vervanging van een eerder gebouw dat te klein werd. De stad, destijds de wereldhoofdstad van wol, had 120.000 inwoners en had een gebouw nodig dat in verhouding stond tot de industriële groei. Het oorspronkelijke project, toevertrouwd aan de lokale architect Ernest Thibeau in 1903, werd gedeeltelijk gerealiseerd (linkervleugel, ingehuldigd in 1907) voordat het werd overgenomen door Victor Laloux, beroemd om het station van Orsay. De inhuldiging vond plaats op 30 april 1911 en markeerde de hoogte van Roubaix als textielstad.

De gevel van meer dan 100 meter, versierd met friezen en monumentale sculpturen, illustreert de stadia van wolwerk (oogst, spinnen, weven, verven). Zes 2,40 m hoge reliëfs en twee allegorische standbeelden (Vrede en Overvloed) omlijsten het gemeentelijk wapenschild, dat industriële kastelen en ram oproept, een lainersymbool. De frontons van de zijpaviljoens vieren handel (Mercurius) en werk (Pax Labor valuta). Binnen, de monumentale trap en de woonkamers (Pierre de Roubaix kamer, erelounge) getuigen van een prachtig decor, met fresco's en allegorische schilderijen.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd het stadhuis bezet door Beierse troepen in 1914 en diende als belegering bij de Kommandantur. Gerangschikt een historisch monument in 1998, profiteerde het van een volledige restauratie van zijn gevel en dak tussen 2011 en 2013. Vandaag de dag blijft er een embleem van de industriële gouden eeuw van Roubaix, het mengen van architectonisch erfgoed en het geheugen van werknemers.

Kunstenaars die hebben bijgedragen aan zijn decoratie zijn de beeldhouwers Hippolyte Lefèbvre (statuss of Peace and Abondance), Alphonse-Amédée Cordonnier (oogstscènes en spinning), en schilders Jean-Joseph Weerts (fresco de la Charte des Drapiers) en François Schommer (plafond van de trouwzaal). Deze sinds 1998 beschermde werken onderstrepen de centrale rol van wol in de Roemeense identiteit.

Het gebouw is onderdeel van een stedelijk complex dat wordt gekenmerkt door de Grote Markt, bediend door de metro, en belichaamt de overgang tussen een middeleeuwse ambachtelijke stad (opgewonden in de fresco van Weerts) en een moderne industriële metropool. De campanile en 6000 m2 oppervlakte weerspiegelen de gemeentelijke ambitie onder het mandaat van burgemeester Eugene Motte, sponsor van het project.

Externe links