Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het stadhuis van Saint Quentin, meesterwerk van de civiele architectuur van de lagere middeleeuwen in Picardië, werd gebouwd tussen 1331 en 1509. Aan de architect Colard Noël, die ook actief is op de nabijgelegen basiliek, symboliseert het de gemeenschappelijke vrijheden van de stad. De flamboyante gotische gevel, gekenmerkt door Vlaamse invloed, onderscheidt zich door driehoekige gevels, nobiliaire badges (Moÿ familie, La Fons, Vermandois) en een gestileerde vegetarische decoratie (eikenbladeren, wijnstok, krulkool). Een achthoekige campanile, toegevoegd in 1759, herbergt een beiaard van 37 klokken geïnstalleerd in 1924.

Het gebouw werd gebouwd over bijna twee eeuwen, een weerspiegeling van de economische en politieke ontwikkeling van Saint Quentin. Het gebouw werd grondig gerenoveerd in de 19e eeuw, met name door Viollet-le-Duc (glazen baai van de oude kapel) en architect Pinguet (negotische toren in 1865). Het werd tussen 1925 en 1926 herbouwd door Louis Guindez in een Art Deco stijl, waarin bewaard gebleven middeleeuwse elementen zoals de bruiloftzaal, met het rompplafond van het schip en Gabriel Girodon schilderijen.

De gemeenteraad, die in 1984 als historisch monument werd genoemd, illustreert deze tijdsdualiteit. Guigez ontwierp een compleet Art Deco decor: een palisander paneel gebeeldhouwd met bedrijfssymbolen, een friese viering van de reconstructie arbeiders, en een Marianne getekend Alphonse Émile Fivet. De meubels, gemaakt door Parijse (Jeanselme) en lokale werkplaatsen (Daled, Vally & Soriano), dialoog met gotische overblijfselen, zoals de renaissance open haard van de oude Raadskamer. Deze architectonische palimpsest getuigt van de historische lagen van Saint Quentin, van middeleeuwse vrijheden tot naoorlogse renaissance.

Het monument belichaamt ook de culturele uitwisselingen van de regio. De Vlaamse invloed, zichtbaar in de decoraties en structuur van de gevels, herinnert aan de commerciële banden tussen Picardië en Vlaanderen in de Middeleeuwen. De escutcheons van nobele families (Dorgny, d-Y) en de gebeeldhouwde hoofden van de bruiloftzaal, geïdentificeerd door historicus Charles Gomart als vertegenwoordiger van gemeentelijke figuren (burgemeester, cipier, architect) benadrukken de centrale rol van het stadhuis in het lokale bestuur. Ten slotte houdt de beiaard uit 1924 die na de oorlog wordt gefinancierd, een muzikale traditie in stand die verband houdt met de belforten van Noord-Frankrijk, geclassificeerd met het immateriële erfgoed van UNESCO.

Externe links