Bouw van een hotel XVIe siècle (≈ 1650)
Bouwperiode van het monument
19 mai 1937
Registratie van het fronton
Registratie van het fronton 19 mai 1937 (≈ 1937)
Bescherming van historische monumenten
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Fronton du portail : inschrijving bij bestelling van 19 mei 1937
Kerncijfers
Information non disponible - Onbekende eigenaar of sponsor
Geen naam vermeld in bronnen
Oorsprong en geschiedenis
Graaf Curial's hotel is een iconisch gebouw gelegen in Sées, Orne, Normandië. Gebouwd in de 16e eeuw, onderscheidt het zich door zijn Renaissance architectuur, met inbegrip van zijn driehoekige pediment doorboord door een rechthoekige opening. Drie trapeziumvormige mascaronen ondersteunen de val, wat een decoratieve aanraking van de tijd toevoegt.
Het monument is gedeeltelijk beschermd als historische monumenten: zijn pediment werd ingeschreven bij ministerieel decreet op 19 mei 1937. Deze officiële erkenning onderstreept de erfgoedwaarde van dit architectonisch element. Het hotel ligt op 13 rue des Cordeliers, in het centrum van Sées, een gemeente die gekenmerkt wordt door zijn middeleeuwse en religieuze geschiedenis.
In de 16e eeuw was Sées een dynamische stad, geïntegreerd in het hertogdom Alençon en vervolgens in de provincie Normandië. Privé-hotels, zoals die van graaf Curial, weerspiegelden de sociale status van hun eigenaren, vaak edelen of rijke bourgeois. Deze stadswoningen dienden zowel als plaats van leven als als vertegenwoordiging, wat de invloed van de Italiaanse renaissance in de Franse architectuur illustreerde.
De regio, die vervolgens economische veranderingen doormaakte, zag het naast elkaar bestaan van landbouw-, ambachtelijke en commerciële activiteiten. Monumenten zoals dit hotel toonden lokale welvaart en culturele uitwisselingen met andere Europese regio's. Hun behoud maakt het vandaag mogelijk om de stedelijke en architectonische evolutie van Normandië in deze tijd te begrijpen.
De beschikbare gegevens duiden ook op een geschatte locatie, met een nauwkeurigheid die als eerlijk wordt beschouwd (niveau 5/10). Er wordt geen informatie verstrekt over publieke toegang, bezoek of mogelijk hedendaags hergebruik van het gebouw. De belangrijkste bronnen blijven de bases Merimée en Monumentum, aangevuld met Wikipedia referenties.
Tot slot maakt de opname van het pediment in de titel van historische monumenten in 1937 deel uit van een breder beleid van bescherming van het Franse erfgoed, dat in de negentiende eeuw is gestart. Deze administratieve handeling hield een opmerkelijk element van de Normandische civiele architectuur in stand en benadrukte haar historische en artistieke belangstelling.