Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het hotel van de minister van Buitenlandse Zaken, 37 quai d'Orsay in Parijs 7th, werd gebouwd tussen 1844 en 1856 onder impuls van François Guizot, vervolgens minister. Het project, dat in 1844 werd gestart met het leggen van de eerste steen in 1845, werd onderbroken door de revolutie van 1848 voordat het opnieuw door Napoleon III werd gelanceerd. De werken, geleid door architect Jacques Lacornée, werden voltooid in 1856, met behulp van cliquart gewonnen uit de steengroeven van Fleury in Clamart. Het gebouw, ontworpen om buitenlandse diplomaten te imponeren, combineert oude, renaissance en klassieke invloeden, met interieur toevertrouwd aan gerenommeerde kunstenaars zoals Séchan, Nolau, of de Huber broers.

De buitendecoratie werd gemaakt door ervaren beeldhouwers, terwijl het interieur Napoleon III stijl met Art Deco elementen mengt, vooral in de koninklijke badkamers gemaakt in 1938 voor koning George VI. Deze ruimten, ontworpen door Auguste Labouret en Jacques Adnet, weerspiegelen de invloed van transatlantische luxe. Het hotel staat bekend om het organiseren van historische onderhandelingen, zoals het Verdrag van Parijs (1856) die de Krimoorlog beëindigen, of het Verdrag van Versailles (1919). Robert Schuman heeft daar in 1950 zijn oprichtingsverklaring van Europese eenheid afgelegd.

Het hotel, naast het Bourbon Palace (National Assembly) en het Lassay Hotel, communiceert niet met deze gebouwen. In 1944 stierven soldaten voor zijn vrijlating, herdacht door een plaquette op Robert-Esnault-Pelterie Street 1. Sinds 2018 zorgt een moderniseringsproject onder leiding van architecten Jean-Marc Ibos en Myrto Vitart voor een uitbreiding met een glazen dak, modulaire ruimtes en een verbetering van de ontvangst. De site, geclassificeerd als een historisch monument in 1979, blijft een symbool van de Franse diplomatie, vaak aangeduid als de "Quai d'Orsay.".

Het ministerie van Buitenlandse Zaken bezette het Galliffet hotel (1795-1820), vervolgens het Wagram hotel (Capuchine bullock) voordat het zich definitief aanlegde Orsay. Het gebouw, bediend door de National Assembly, Concorde en Invalides metrostations, staat ook bekend als een decor voor Bertrand Tavernier's film Quai d'Orsay (2013). De architectuur en de geschiedenis maken het tot een symbolische plaats, zowel het administratieve hoofdkwartier als de instelling van belangrijke diplomatieke gebeurtenissen.

Toekomst

Sinds het midden van de 19e eeuw heeft het ministerie van Buitenlandse Zaken deze gebouwen bezet, en voor deze stabiliteit wordt de term "Quai d'Orsay" gebruikt om naar dit ministerie te verwijzen.

Externe links