Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het Hotel Pierre de Luxembourg werd gebouwd in de 17e eeuw op de plaats van de oude levering van kardinaal Montirac, waar in 1387 bisschop Sint-Pieter van Luxemburg stierf. Het huidige paleis, barokke stijl, wordt ingevoegd in de zuidelijke helft van de poort toren van het paleis van kardinaal Ceccano, aangepast om een lichaam van achterbouw te integreren. De middeleeuwse niveaus, aanvankelijk 6 meter hoog, worden teruggebracht tot 4,50 meter, en een grote centrale trap wordt toegevoegd om ruimtes te herverdelen. De gevel, nuchter en klassiek, bestaat uit drie overspanningen van rechthoekige baaien met discrete vormsels, die worden opgehangen door een kroonlijst die de scheiding tussen de tweede verdieping en de zolder markeert.

De monumentale barokdeur met een afgeronde pediment is rechtsaf. Binnen, de grote kamer op de begane grond houdt vergulde gipsen (rums, open haard, deur top) versierd met patronen, bloemenslingers en schelpen, onder een Frans plafond. Het trappenhuis, bedekt met stucwerk dat vruchten en schelpen voorstelt, herbergde ooit een centraal doek in 1875 vervangen door een schilderij van Léon Tessier (L Het paleis werd in tweeën gesplitst in de zeventiende eeuw: de zuidelijke helft, gekocht in 1663 door Madeleine de Fayn de Pérault, weduwe van de baron de Boucheiran, werd gerenoveerd volgens de plannen van het agentschap La Valfenière.

De werken werden uitgevoerd door metson Georges Mangarel, een ondernemer die werd aangesteld in de Valfenière, onder toezicht van François de Royers, die aanwezig was bij de ondertekening van de prijsuitreiking op 17 december 1663. In de 19e eeuw werd het plafond verfraaid door Tessiers schilderij. Aan het eind van de 20e eeuw werd het hotel het Pierre-de-Luxemburgse museum, eigendom van de gemeente. Een historisch monument werd in 1983 opgericht en getuigt van de architectonische evolutie tussen de Middeleeuwen en de klassieke tijd, waarbij kardinaal erfgoed en barokke inrichting werden vermengd.

Het gebouw illustreert ook de stedelijke transformaties van Villeneuve-lès-Avignon, een stad gekenmerkt door de aanwezigheid van de pausen in Avignon in de 14e eeuw. Het hergebruik van middeleeuwse structuren (zoals de poorttoren) voor een privéhotel weerspiegelt de constructieve praktijken van de moderne tijd, waar sociaal prestige werd weerspiegeld in de renovatie van oude gebouwen. Vandaag de dag toont het museum dit erfgoed door middel van collecties gerelateerd aan de lokale geschiedenis en Pierre de Luxembourg, een belangrijke geestelijke figuur.

Externe links