Bouw van het huis 1700-1799 (≈ 1750)
Bouwperiode in de 18e eeuw.
20 mai 1927
Bescherming van dakramen
Bescherming van dakramen 20 mai 1927 (≈ 1927)
Registratie bij ministerieel decreet.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Oorsprong en geschiedenis
Het huis aan de 39 Route de Falaise in Saint-Pierre-sur-Dives is een gebouw gebouwd in de 18e eeuw. Dit gebouw, typisch voor de civiele architectuur van deze periode in Normandië, onderscheidt zich door zijn drie dakramen, die werden beschermd door een registratiebevel onder de Historische Monumenten op 20 mei 1927. Deze architectonische elementen getuigen van vakmanschap en decoratieve stijlen in vogue op het moment in de regio.
De classificatie van dit huis maakt deel uit van een proces van behoud van het lokale erfgoed, dat het belang weerspiegelt van de architectonische details van de burgerlijke of ambachtelijke huizen van het Ancien Régime. Saint-Pierre-sur-Dives, gelegen in Calvados, was een dynamisch dorp, gekenmerkt door agrarische en commerciële activiteiten, waar de huizen van die tijd vaak diende als huisvesting voor rijke gezinnen of ambachtslieden.
De locatie van dit monument, hoewel gedocumenteerd, blijft ongeveer volgens de beschikbare bronnen, met een nauwkeurigheid beschouwd als "passible" (noot 5/10). GPS-coördinaten en postadres wijzen op een situatie langs de weg van Falaise, een historische as die verschillende Normandische gemeenten verbindt. Er is geen aanvullende informatie beschikbaar over het huidige gebruik, of het nu gaat om bezoeken, verhuur of accommodatie.
De gegevens zijn voornamelijk afkomstig uit de Merimée database en het Monumentum, zonder verwijzing naar andere archiefbronnen of uitgebreid onderzoek. De Creative Commons licentie in verband met het monument foto suggereert toegankelijke visuele documentatie, maar details van de geschiedenis of bewoners blijven onbekend.
Dit type huis, kenmerkend voor de achttiende eeuw, illustreert de evolutie van landelijke en stedelijke woningen in Neder-Normandië, waar de dakramen dienden als natuurlijke verlichting voor de zolder en als esthetische marker. Hun bescherming in 1927 onderstreept het erfgoed belang in deze elementen, vaak bedreigd door renovaties of vernietiging in verband met moderne verstedelijking.
Geen enkel historisch karakter of specifieke gebeurtenis wordt geassocieerd met dit monument in beschikbare bronnen, waardoor het begrip van de precieze sociale of culturele context wordt beperkt. Het huis blijft dus een stille getuigenis van de Normandische binnenlandse architectuur, bewaard vanwege haar artistieke en historische waarde.