Saint-Pierre de Besanceuil kerk, gelegen in Bonnay-Saint-Ythaire in Saône-et-Loire, is een romaanse religieuze gebouw gebouwd in de 3e kwart van de 11e eeuw. Het belichaamt middeleeuwse kerkelijke architectuur van Bourgondië, met een typische structuur: een plafondschip, een spanwijdte van koor op een koepel op stammen, en een halfronde apse gewelfd in cul-de-four. Een frame veranda en een zijkapel (die later is toegevoegd) completeren de set. Het gebouw, nog steeds gewijd aan de Katholieke cultus, valt onder het bisdom Autun en de parochie van Sint Augustin in Noord-Clunis.
In 1827-1828 voerde architect Roch een grote restauratie uit: herstel van de structuur, uitbreiding van de grond van de voorloper, aanpassing van de baaien en installatie van een houten plafond en een communietafel. Deze werken transformeren gedeeltelijk het binnenste aspect met behoud van de originele nieuwe elementen. De kerk is geclassificeerd als een historisch monument in de orde van 13 mei 1950, met erkenning van zijn erfgoed waarde.
De architecturale beschrijving onthult opmerkelijke details, zoals de koepel op de kofferbak zeldzame techniek in Bourgondië voor deze tijd en de volledige wieg van de zuidelijke kapel. De site, eigendom van de gemeente, blijft een actieve plaats van eredienst en een bewaard gebleven voorbeeld van landelijke Romaanse kunst. Bronnen zoals de Mérimée basis of de site Clochers de France documenteren zijn geschiedenis, terwijl bezoeken het mogelijk maken om zijn interieur te observeren, gekenmerkt door de restauraties van de 19e eeuw.
De lokale historische context onderstreept het belang van Romaanse kerken in de religieuze en sociale organisatie van de Bourgondische Middeleeuwen. Deze gebouwen dienden als spirituele centra, maar ook als verzamelplaatsen voor vaak landelijke gemeenschappen. De regio, onder invloed van de Abdij van Cluny, zag de ontwikkeling van een dicht netwerk van kerken in de 11e en 12e eeuw, waarvan Besanceuil een bescheiden maar representatief voorbeeld is.
De 19e eeuw verandert, hoewel controversieel vanwege hun invloed op de middeleeuwse authenticiteit, weerspiegelt een verlangen om te behouden en zich aan te passen aan de moderne liturgische behoeften. De inscriptie op de historische monumenten in 1950 heiligt deze dualiteit tussen Romaans erfgoed en latere transformaties, terwijl de bescherming van het gebouw voor toekomstige generaties wordt gewaarborgd.
