Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Onze-Lieve-Vrouw van Dammartin-en-Goële vindt zijn oorsprong in een eerste vermelding uit 1085, hoewel de oudste architectonische elementen dateren uit de dertiende eeuw. In 1480, Antoine de Chabannes, een metgezel van Jeanne d'Arc en een voormalige kapitein veroordeeld en vervolgens ontsnapt uit de Bastille, kocht de ruïnes van het gebouw. Volgens de legende deed hij een gelofte aan de Maagd Maria om een tempel te bouwen en daar een canoniaal kantoor te vinden na haar ontsnapping. De totale wederopbouw leidde tot een flamboyante gotische kerk, opgericht als een collegiale kerk in 1488.

In de 17e eeuw transformeerden grote werken het interieur: onderdrukking van graven rond Antoine de Chabannes (1632), installatie van een tegel in liais, houtwerk, kraampjes en een herontworpen hoog altaar. In 1750 scheidde een ijzeren poort door Coquet het schip van het koor, gevolgd door de toevoeging van een orgel en zijn orgel. De Franse Revolutie markeerde een keerpunt: verkocht als nationaal eigendom in 1792 werd de kerk gedeeltelijk afgebroken in 1813 (clocher-poche), en herbouwd in 1863.

De 19e eeuw zag de staat van het gebouw verslechteren tot de bijna totale sloop in 1873, het opslaan van alleen de flamboyant poort en de klokkentoren. De huidige reconstructie, uitgevoerd in 1902 door architect Defortrie, bevat historische elementen zoals het mausoleum van Antoine de Chabannes (XVI eeuw) en het 17e eeuwse hoge altaar. Gerangschikt een historisch monument in 1939, de kerk herbergt nu uitzonderlijke meubels, waaronder beelden, schilderijen en ijzerwerken van de 17e tot 18e eeuw.

Het geclassificeerde meubilair omvat belangrijke werken: een standbeeld van de dode Christus (15e eeuw), het gesneden graf van Antoine de Chabannes, of schilderijen zoals de Assumptie van Nicolas Delobel (18e eeuw). Een klok van de zestiende eeuw en liturgische elementen (altaren, altaren, kraampjes) getuigen van het rijke verleden. Het gebouw illustreert zo de architectonische en religieuze transformaties van de regio, van middeleeuwse tijden tot Reconstructie.

De klokkentoren, 50 meter hoog, speelde een wetenschappelijke rol in 1792 toen Jean-Baptiste Delambre het gebruikte om een meridiaan boog te meten en de meter te definiëren. Dit detail onderstreept het culturele en technische belang van het monument, ver buiten zijn religieuze functie. Vandaag de dag blijft de kerk een belangrijke getuigenis van het erfgoed van de Seine-et-Marnais, het mengen van lokale geschiedenis en heilige kunst.

Externe links