Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sainte-Jeanne-d'Arc kerk, gelegen in de wijk Fuon-Cauda van Nice, is een katholiek gebouw gekenmerkt door een originele architectuur die futurisme en Art Deco combineert. De bouw, die begon in 1913, werd eerst toevertrouwd aan de architect van Nice Louis Castel, die de funderingen en een crypte realiseerde voordat de werken werden onderbroken door de Eerste Wereldoorlog en zijn dood. In 1926 gelanceerd onder leiding van de Parijse architect Jacques Droz, eindigde de bouwplaats in 1933, waarin technische innovaties werden geïntegreerd, zoals de versterkte betonnen sluier voor zijn drie grote vermijd koepels en acht secundaire koepels.

De gedurfde kerkstructuur, met zijn 64 meter hoge klokkentoren die een Paschal kaars oproept, is ontworpen om indruk te maken op zijn interieurvolume en contrasterende lijnen. Aanvankelijk moesten de koepels worden bedekt met koperen platen, maar budgettaire beperkingen verhinderden dit. De interieurfresco's, geschilderd tussen 1934 en 1935 door Eugene Klementieff, zijn geïnspireerd door het Russische kubisme, orthodoxe iconen en het Quattrocento, waardoor het gebouw een unieke artistieke dimensie krijgt. In 1992 werd een historisch monument opgericht en in 2009 werd de kerk gerestaureerd.

De kelder van de kerk herbergde ooit de Jeanne-d'Arc bioscoop, toegankelijk voor 7 rue Charles-Péguy, getuige de multifunctionaliteit van religieuze ruimtes op dat moment. Het baanbrekende gebruik van gewapend beton, bestudeerd door ingenieurs Louis Pelnard-Considère en Albert Caquot, en uitgevoerd door Thorrand, illustreert de technische innovatie van de interoorlogsperiode. Tegenwoordig wordt de kerk "de meringue" genoemd vanwege haar witte kleur en blijft een architectonisch symbool van Nice, dat moderniteit en spiritualiteit combineert.

Externe links