Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Saint-Martin de Groslay kerk, gelegen in Val-d Het wordt gekenmerkt door een 13e eeuwse gotische schip en zuidkant, uitgebreid door een Renaissance koor en zekerheden. De geschiedenis wordt gekenmerkt door opeenvolgende reconstructies, vooral na de verwoestingen van de Honderdjarige Oorlog, die het dorp tot ongeveer 50 inwoners in 1470. Het schip werd herbouwd in 1520, gevolgd door de toevoeging van een noordelijke onderpand en een apsis in de hemicycle rond 1560, een illustratie van de overgang tussen de flamboyante gotiek en de Renaissance.

De Franse Revolutie veroorzaakte onomkeerbare schade, waaronder de vernietiging van de westelijke poort en de confiscatie van de klokken, behalve één uit 1783. In de 19e eeuw werd dringend gewerkt aan het stabiliseren van het gebouw, bedreigd door de ineenstorting van de kluizen en het dumpen van muren. De huidige valse gipskluizen dateren uit die periode (1869-1872), evenals het deelwerk van de noordelijke pilaren. De kerk werd in 1929 geregisseerd door een historisch monument en dankt haar reputatie aan de zes ramen van het renaissanceglas, geclassificeerd sinds 1897, waaronder de Boom van Jesse (1572) en scènes van het leven van Sint-Martin, evenals meubels waaronder 17de en 19de eeuwse beelden en schilderijen.

Het gebouw weerspiegelt architectonische ontwikkelingen en historische omwentelingen in de regio. Zijn dissymmetrische plan, met een noordelijke onderpand langer dan het zuiden, en zijn apsis met snijpanen getuigen van opeenvolgende aanpassingen. De glas-in-loodramen, gerestaureerd in de 20e eeuw, bestaan uit opgetilde fragmenten en bieden een zeldzame glimp van de renaissance glaskunst in Île-de-France. De sacristie, toegevoegd in 1858, en de liturgische veranderingen van de 20e eeuw (zoals de installatie van een nieuw altaar in 1984) compleet om zijn turbulente geschiedenis te verzegelen, tussen behoud en transformatie.

De lokale archieven roepen figuren op zoals Richilde de Groslay, oprichter in de 12e eeuw van een brooddistributie ter ere van de parochie, of Henri Adeux, pastoor van 1958 tot 1983, wiens naam werd gegeven aan het hof in 2010. Het kerkhof, oorspronkelijk gelegen rond de kerk, werd verplaatst tussen 1824 en 1837, waardoor ruimte vrijkwam voor het verbreden van de straten. De klokken, herschikt of toegevoegd (zoals in 1955), en de relikwieën verdwenen tijdens de Pruisische bezetting van 1871, herinneren aan de gevaren die dit erfgoed heeft geleden.

Binnen, ondanks de veranderingen, behoudt een harmonie tussen de gotische en renaissance delen. De Corinthische hoofdsteden, waarvan sommige bedekt kunnen worden met middeleeuwse steun, en de klimop gewelven en derderons van de noordelijke onderpand illustreert deze fusie van stijlen. Buiten, de noordelijke gevel, homogeen dankzij de snelle constructie in de zestiende eeuw, contrasteert met andere verhogingen, gewijzigd door restauraties. De klokkentoren, aan de basis misschien romaanse, en de 18e eeuwse veranda, hoewel zonder heilig karakter, voltooien dit eclectische ensemble.

Vandaag de dag blijft de Kerk van Sint Martin een belangrijke getuige van de lokale geschiedenis, waarbij religieuze, erfgoed- en herdenkingsfuncties worden gecombineerd. De glas-in-loodramen, die tot de mooiste van de Val-d.

Externe links