Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Cyr, gelegen in het hart van het dorp Saint-Cyr, vindt zijn eerste verslagen geschreven in de 13e eeuw, gekoppeld aan de cartulaire van de abdij van Saint-Chaffre. Zijn schip, misschien gebouwd op dat moment, verwelkomde in 1299 de doop van Pierre Bertrand de Colombier, gevierd door zijn oom kardinaal. Het gebouw, oorspronkelijk afhankelijk van het aartsbisdom Wenen, ging door de eeuwen met grote transformaties: creatie van de preekstoel in 1666, revolutionaire sluiting in 1793, en heropening in 1802 onder de Concordat.

In de 19e eeuw genoot de kerk van een artistieke en architectonische boom. In 1857 sierden muurschilderingen in trompe l'oeil het schip en de triomfboog, terwijl de onderkant en de campo santo (geïnspireerd klooster van Italië, neo-romano-Byzantijnse stijl) tussen 1857 en 1861 werden toegevoegd. Deze laatste, versierd met sculpturen en graven, wordt een emblematisch element van de site. De klokkentoren, gerestaureerd in 1925, heeft een complex achthoekig dak en gekleurde tegels vormen motieven.

De twintigste eeuw markeert een periode van behoud en modernisering. De inventaris van 1906, gekoppeld aan de wet van scheiding van de kerken en de staat, vindt plaats in een gespannen klimaat, met de gedwongen deuren. De renovaties volgden: interieurrestauratie in 1962, presentatie van stenen en schilderijen, en later werken aan de Santo campo in 1955, 1982 en 1995-1998. In 2001 werden kerkobjecten geclassificeerd als historische monumenten, waaronder twee schilderijen uit de 17e en 19e eeuw.

== Geschiedenis ==De parochie werd in 2003 opgericht door de parochie Saint-Christophe lès Annonay. De kerk, geopend op evenementen als de Nacht van Kerken (2016), blijft een actieve plaats van aanbidding en een getuige van de ardèche religieuze erfgoed, het combineren van middeleeuwse geschiedenis, 19e eeuwse kunst en het hedendaagse gemeenschapsleven.

Het interieur van het gebouw maakt indruk met zijn geschilderde semi-cylindrische kluis, geometrische glas-in-lood ramen en liturgische elementen (ambon, altaar, tabernakel) uit de preekstoel van 1666. De muurschilderingen, daterend uit 1857, laten de lokale heiligen (zoals François Régis) en de bijbelse scènes zien, terwijl de Santo campo sculpturen als La Mise au tombeau of La Résurrection, werken uit de twintigste eeuw herbergt.

De kerk combineert een gewelfd centraal schip, twee kanten met gekruiste kernkoppen en een plat bed. De klokkentoren, vierkant aan de basis, stijgt boven het koor met een gerestaureerd frame en een versierde koepel. Lokale materialen (steen, holle tegels) en dominante okerkleuren zijn geïntegreerd in het Victoriaanse landschap, terwijl waterspuwers en standbeelden (Vierge, Sint-Michiel) zijn buitendecor verrijken.

Externe links