Voltooiing van de tweede fase 1909 (environ) (≈ 1909)
Uitbreiding met diverse materialen op de gevel.
27 mars 2000
Registratie Historisch Monument
Registratie Historisch Monument 27 mars 2000 (≈ 2000)
Bescherming van gevels, daken en trappen.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Gevels sur rue; bijbehorende daken en dakterrassen; inkomhal; hoofdtrap met kooi versierd met glas-in-lood (cad. 17 CQ 09): inschrijving op bestelling van 27 maart 2000
Kerncijfers
René-Auguste Simonet - Architect
Bouwontwerper in twee fasen.
Alexandre Bigot - Keramiek
Schepper van brandende zandstenen op de gevel.
Oorsprong en geschiedenis
Het gebouw in de Boursaultstraat 62-64, in het 17e arrondissement van Parijs, is een emblematisch voorbeeld van de Parijse Art Nouveau. Gebouwd in twee verschillende fasen, illustreert het de architectonische durf van de vroege twintigste eeuw. Het eerste deel, gebouwd tussen 1900 en 1901, onderscheidt zich door zijn gedeeltelijk zichtbare ijzeren structuur, met bakstenen bedekt met vlammende zandstenen gemaakt door keramisch Alexandre Bigot. Dit mengsel van industriële en ambachtelijke materialen, gecombineerd met de steen van Liais, weerspiegelt de innovatieve esthetiek van de tijd.
De tweede fase van het project, negen jaar later afgerond, bevestigt de wens van architect René-Auguste Simonet om te experimenteren met diverse materialen op de gevel. Hier vinden we brandende zandsteen, baksteen, steen, ijzer, leisteen en hout, waardoor een eclectisch en harmonieus ensemble ontstaat. Het gebouw is nu beschermd onder de historische monumenten, met opmerkelijke elementen zoals straatgevels, daken, inkomhal en hoofdtrap versierd met glas-in-lood, gegraveerd bij bestelling van 27 maart 2000.
Het gebouw getuigt van de samenwerking tussen Simonet en Bigot, twee grote figuren van Art Nouveau in Frankrijk. De gevlamde zandsteen, ondertekend door de ceramist, brengt een kleurrijke en organische aanraking aan de structurele rigor van ijzer en steen. Deze dualiteit tussen technische innovatie en artistieke versiering kenmerkt de beweging, die probeerde te breken met academische kanonnen om kunst te integreren in de stedelijke dag.
Gelegen in het 17e arrondissement, een wijk in transformatie aan het begin van de eeuw, is dit gebouw onderdeel van een modernisering van Parijs. De gevels, met hun schijnbare materialen en dynamische lijnen, weerspiegelen de geest van een tijdperk gekenmerkt door industrialisatie en het verlangen naar toegankelijke schoonheid. De inschrijving in de inventaris van historische monumenten onderstreept het belang van het erfgoed, zowel voor zijn architectuur als voor zijn rol in de geschiedenis van de Parijse stedenbouw.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen