Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het hotel van Keizerin Eugénie, gelegen op 2 rue de l'Elysée in het 8e arrondissement van Parijs, werd oorspronkelijk gebouwd in 1861 door architect Hector-Martin Lefuel voor Keizerin Eugénie, echtgenote van Napoleon III. Dit drie verdiepingen tellende hotel werd gebouwd op een perceel grond dat door Émile Pereire te koop werd aangeboden en werd geïnspireerd door de Georgische huizen van Londen en diende als een intiem verblijf voor de keizerin, die soms haar moeder, de gravin van Montijo of haar vriendin Anna Murat herbergde. Na de val van het Tweede Rijk, werd het hotel in 1878 verkocht aan Maurice de Hirsch, een Beierse financier gevestigd in Parijs, die belangrijk werk deed om het te vergroten en om te vormen tot een weelderige paleis.

De baron van Hirsch, ontevreden over de oorspronkelijke grootte van het hotel, verwierf de naburige eigendommen (met name nrs. 4, 6 en 8 van de rue de l'Elysée, evenals nr. 24-26 Gabriel Avenue) om een vastgoedcomplex van bijna een halve hectare te creëren. Architecten Peyre en Châtenay leidden het werk en voegden een feestelijke zaal toe die 2.000 gasten kon verwelkomen, een monumentale marmeren trap van eer, en rijk ingerichte woonkamers (houtwerken van Bercy Castle, wandtapijten van Beauvais, porselein van Saksen). Het hotel werd een plaats van weelderige recepties, een weerspiegeling van de luxe levensstijl van de baron, tot de tragische dood van zijn enige zoon, Lucien, in 1887, die zijn wereldse leven beëindigde.

Na de dood van de baron in 1896 ging het hotel over naar zijn weduwe, barones Clara de Hirsch, die er woonde kort voordat het landgoed aan haar adoptiekinderen werd overgelaten. Verschillende openbare projecten (verblijf voor staatshoofden, ministerie van Koloniën) mislukten vanwege beperkingen op het gebied van stedenbouw die commercieel of professioneel gebruik verbieden. In 1967 verwierf de Franse staat een deel van het hotel (nr. 2 rue de l'Elysée) om het secretariaat voor Afrikaanse en Malagassische aangelegenheden op te richten, dat nu is geïntegreerd in het voorzitterschap van de Republiek. Het belangrijkste deel van het hotel, geclassificeerd als een historisch monument in 2002, behoudt opmerkelijke elementen zoals de eetkamer met rotshoutwerk en de marmeren vestibule.

De architectuur van het hotel combineert neoklassieke en eclectische invloeden, met interieurdecoraties geïnspireerd door de grote Franse kastelen (Versailles, Bercy). De stallen, gebouwd op twee niveaus met een paardenlift, en het luxe zadelwerk, getuigen van de fascist van die tijd. Na de gedeeltelijke sloop van het gebouw met uitzicht op Gabriel Avenue in de jaren 1960, blijft het vandaag alleen de geclassificeerde onderdelen, waaronder de originele roosters en de salons van 2 rue de l'Elysée. Het hotel illustreert zo de evolutie van Parijse privéhotels, van het Tweede Rijk tot hun institutionele herverdeling in de 20e eeuw.

Externe links