Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het huidige gebouw, gelegen in 26 Place de la Carrière in Nancy, is ontstaan in een grote stedelijke werking van de 3e kwart van de 16e eeuw. In 1567 werd het 31-voets perceel toegekend aan Jacques Brunehaut (of Brunehaut), chirurg van de hertog van Lotharingen, als onderdeel van de oprichting van de Neuve Rue (nu Place de la Carrière) en de nieuwe wal van Vaudémont. Het huis, dat na de dood van Brunehaut in 1569 niet was voltooid, werd overgedragen aan Laurent Courcol, algemeen directeur van Lotharingen. Aan het einde van de eeuw verhuisde ze naar de familie Legrand, zoals blijkt uit het wapenschild gegraveerd op het hofbekken. Dit gebouw volgt, net als iedereen op het plein, een architectonisch model opgelegd door de ducale autoriteit, wat een verlangen naar stedelijke uniformiteit markeert.

In de 18e eeuw onderging het gebouw een radicale transformatie als onderdeel van de algemene rehabilitatie van het Place de la Carrière. Een stop op 5 april 1754 door hertog Stanislas Leszczynski bestelde de uniformisering van de gevels volgens een model toegeschreven aan architect Emmanuel Heré. De werken, gefinancierd door de hertog (384,067 pond), werden uitgevoerd in 1755-1756 en omvatten de reconstructie van de hoofdtrap, de wijziging van de verbindingsgalerij (later gesloten) en de renovatie van de interieurversieringen. Het perceel, in steile hoogte (2 meter tussen het plein en de Rue des Écuries), behoudt een oorspronkelijke organisatie met twee bouwlichamen verbonden door een verhoogde galerij en een goed afzonderlijk bestudeerd (IA5402444).

Het gebouw bleef eigendom van de familie Legrand tot 1800, toen Elisabeth Legrand het aan Joseph-Charles Lombillon gaf, die reeds eigenaar was van de n°36. In de 19e eeuw moderniseerden diverse bouwcampagnes interieurdecoraties, voegden een brug toe aan de Pépinière, en verhoogde het tweede lichaam. Historici als Pfister (1909) en Robaux (1984) roepen op tot een mogelijke verbinding met het voormalige hotel in Stainville, hoewel de bronnen verschillen van omvang (nummers 26 tot 32). In 1919 verwierf Raoul Lyautey, de broer van de marshal, het gebouw, nog steeds gedeeltelijk eigendom van zijn nakomelingen. De bescherming onder de Historische Monumenten (val en dak in 1925, fontein in 1945) onderstreept het belang van het erfgoed.

Externe links