Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Gebouw en Meurthe-et-Moselle

Meurthe-et-Moselle

Gebouw

    13 Rue Raugraff
    54000 Nancy
Immeuble
Immeuble
Immeuble
Immeuble
Immeuble
Immeuble
Immeuble
Immeuble
Crédit photo : Jean-Pierre Dalbéra from Paris, France - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

XIXe siècle
Époque contemporaine
1900
2000
1886
Opening van de eerste winkel
1899-1901
Bouw van gebouwen
1922
Bouwuitbreiding
1927-1930
Grote transformatie
25 février 1994
Indeling aan de voorzijde
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Voorkant van de voormalige winkel Vaxelaire en Pignont (Box BX 71): inschrijving bij beschikking van 25 februari 1994

Kerncijfers

François Vaxelaire - Sponsor en aannemer Oprichter van warenhuizen *Au Bon Marché*.
Charles André - Afdelingsarchitect Auteur van de oorspronkelijke plannen (1899-1901).
Émile André - Architect en ontwerper Ontwerper van de voorkant en meubilair.
Eugène Vallin - Kastenmaker en bouwer Directeur voor en timmerwerk.
Jacques Gruber - Hoofdglas Schepper van deurramen.
Raphaël Oudeville - Architect Verantwoordelijk voor transformatie (1927-1930).

Oorsprong en geschiedenis

Het Vaxelaire gebouw, gelegen in Nancy in het departement Meurthe-et-Moselle (regio Grand Est), is een voormalig warenhuis gebouwd tussen 1900 en 1901 voor François Vaxelaire, de Belgische ondernemer oprichter van de warenhuizen Au Bon Marché in Brussel (1860). Vaxelaire had eerder een eerste vestiging geopend in Nancy in 1886, rue Saint-Dizier, onder het bord Vaxelaire, Pignont & Cie. Dit ambitieuze project leidde tot de hoek van St. John's en Raugraff's straten, mobiliseerde verschillende grote figuren uit de École de Nancy, een artistieke beweging emblematische van Art Nouveau locale.

Het ontwerp van het gebouw werd toevertrouwd aan de departementale architect Charles André, al auteur van de winkel aan de Rue Saint-Dizier in 1896, bijgestaan door zijn zoon Émile André en kabinetsmaker Eugene Vallin. Het metselwerk werd uitgevoerd door de Deense ondernemer Alexis Boudot, terwijl de metalen structuur werd uitgevoerd door ingenieur Frédéric Schertzer. Het front, het meest opmerkelijke element, werd ontworpen door Émile André en gemaakt door Vallin, met keramiek van Alexandre Bigot (fabriek aan zee, Loir-et-Cher) en ijzeren roosters gesmeed door de slotenmaker Albert Blosse, volgens de plannen van Émile André.

Het interieur weerspiegelde dezelfde artistieke zorg: de ramen van de deuren werden gecreëerd door Jacques Gruber, meester-glassman van Nederland, terwijl de wanddecoratie werd geleverd door het huis Majorelle, een andere sleutelacteur van de École de Nancy. Het meubilair, ontworpen in samenwerking met Émile André en architect Henry Gutton, werd gemaakt door kabinetsmaker Georges Schwartz. Na de uitbreidingen in 1922, onderging het gebouw een grote transformatie tussen 1927 en 1930 onder leiding van architect Raphaël Oudeville, met behoud van alleen de oorspronkelijke gevel, geclassificeerd als een historisch monument op 25 februari 1994.

Dit gebouw belichaamt de alliantie tussen moderne handel en Art Nouveau esthetiek, kenmerkend voor Nancy aan het begin van de 20e eeuw. De geschiedenis weerspiegelt ook de economische dynamiek van de periode, gekenmerkt door de opkomst van warenhuizen en de invloed van Belgische ondernemers in Frankrijk. Vandaag de dag blijft het beschermde front, gelegen op 13 rue Raugraff, het laatste zichtbare overblijfsel van dit grootschalige architectonische en commerciële project.

Externe links