Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Het gebouw bevindt zich aan de Aboukirstraat 15 in het 2e arrondissement van Parijs. Gerangschikt als een historisch monument, onderscheidt het zich door beschermde elementen zoals de deur op straat, de deur op de binnenplaats en de traphelling, getuigen van de Parijse woonarchitectuur van die tijd. Deze details, bewaard gebleven sinds hun bouw, illustreren de vakmanschap en esthetische codes van de Verlichting eeuw.

De officiële bescherming van deze elementen bij beschikking van 22 december 1927 onderstreept hun erfgoedwaarde. Hoewel het exacte adres is gedocumenteerd in de Merimée database en er ongeveer GPS-coördinaten beschikbaar zijn, blijft de nauwkeurigheid van de locatie als slecht beschouwd (noot 5/10). Deze gedeeltelijke rangschikking weerspiegelt de wens tot doelgerichte instandhouding, die kenmerkend is voor het erfgoedbeleid van de inter-oorlogsperiode in Frankrijk.

Er wordt geen informatie verstrekt over het huidige gebruik van het gebouw (bezoek, verhuur, enz.), of over de gedetailleerde geschiedenis of historische bewoners. Beschikbare bronnen, zoals Monumentum, zijn beperkt tot architectonische en administratieve gegevens, zonder anekdote of specifieke sociale context. De Creative Commons licentie in verband met Rémi Mathis' foto maakt een vrije verspreiding van zijn imago mogelijk, wat bijdraagt aan zijn culturele zichtbaarheid.

In de 18e-eeuwse Parijs, dergelijke gebouwen waren vaak gehuisvest een stijgende bourgeoisie of rijke ambachtslieden, die de sociale diversificatie van de hoofdstad. Hun constructie voldeed aan de groeiende behoefte aan stedelijke huisvesting, waardoor het Parijse landschap werd gekenmerkt door sobere maar elegante gevels. Deze nu beschermde gebouwen bieden een overzicht van het dagelijks leven en de sociale hiërarchieën van het oude regime.

De straat van Aboukir, geopend in 1799, ontleent zijn naam aan de slag van Aboukir (1798), maar het gebouw zelf gaat vooraf aan deze gebeurtenis. Zijn ranglijst in 1927 maakt deel uit van een periode van herontdekking van het Parijse erfgoed, dan bedreigd door stedelijke transformatie. De beschermde elementen zijn kenmerkend voor particuliere hotels of rapporteren gebouwen, waar aandacht besteed aan verkeersruimten (trappen, ingangen) onthulde de status van bewoners.

Het gebrek aan details over eigenaren of latere veranderingen beperkt het begrip van de evolutie ervan. De gedeeltelijke conservering maakt het echter mogelijk om de bouwtechnieken en materialen te bestuderen die in de 18e eeuw werden gebruikt, zoals hout gesneden voor hellingen of steen gesneden voor deurkozijnen. Deze materiaalresten zijn essentieel voor architecturale historici en erfgoedcuratoren.

Externe links