Eerste bouw Après 1717 (≈ 1717)
Gebouwen gebouwd na die datum.
Vers 1850
Grote transformatie
Grote transformatie Vers 1850 (≈ 1850)
Opwaardering van één verdieping.
21 juillet 1994
Officiële bescherming
Officiële bescherming 21 juillet 1994 (≈ 1994)
Registratie gevels en daken.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Fronten en daken op straat (Box BC 64, 81): inschrijving bij bestelling van 21 juli 1994
Kerncijfers
Robert de Cotte - Architect toegewezen
Eerste ontwerp van gebouwen.
Oorsprong en geschiedenis
De gebouwen op 368 en 370 rue Saint-Honoré, in het 1e arrondissement van Parijs, werden gebouwd in de eerste helft van de 18e eeuw, meer bepaald na 1717. Hun architectuur weerspiegelt de burgerlijke stijl van het tijdperk, gekenmerkt door klassieke symmetrie en evenwichtige verhoudingen. Deze gebouwen onderging een grote transformatie rond 1850, met een verhoging van één verdieping, typisch voor de Haussmannische stedelijke aanpassingen om de ruimte te verdichten.
Het nummer 368 onderscheidt zich door de aanwezigheid van een kwaliteit woonkamer, een opmerkelijk interieur architectonisch element, hoewel de precieze details van de decoratie of historisch gebruik niet worden gespecificeerd. De gevels en daken op straat werden ingeschreven in de Historische Monumenten op 21 juli 1994, waarbij hun erfgoedwaarde werd erkend. Deze bescherming geldt specifiek voor kadastrale percelen BC 64 en 81.
Architect Robert de Cotte (1656 De stijl, beïnvloed door koninklijk classicisme, heeft veel particuliere hotels en Parijse gebouwen gemarkeerd. Vandaag de dag zijn deze gebouwen eigendom van een particulier bedrijf, dat de toegang van het publiek beperkt maar hun integriteit behoudt in een voortdurend veranderende historische wijk.
De locatie, die als eerlijk wordt aangemerkt (5/10) in de databases, komt overeen met het exacte adres van 368 Deze straat, de belangrijkste straat van het 1e arrondissement, concentreert zich op een dicht architectonisch erfgoed, dat aristocratische woningen, luxe winkels en instellingen combineert. De transformaties van de 19e eeuw, zoals de stijging, voldeden aan de groeiende behoeften van een groeiende bevolking en economisch kapitaal.
De beschikbare bronnen (Monumentum, Mérimée basis) onderstrepen het belang van deze gebouwen in de Parijse stedelijke structuur, hoewel sommige gegevens, zoals het oorspronkelijke gebruik van salons of specifieke sponsors, onvolledig blijven. Hun late bescherming (1994) weerspiegelt een geleidelijk besef van de waarde van kleine maar representatieve civiele architectuur, vaak overschaduwd door meer prestigieuze monumenten.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen