Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De ISAI van de Faidherbe-groep in Amiens maakt deel uit van het nationale wederopbouwprogramma dat het ministerie van Wederopbouw en Stedenbouw (MRU) na 1945 heeft gelanceerd. Gefinancierd door de staat werden deze woningen ingeruild voor oorlogsschadecompensatie van de getroffen eigenaren, overeenkomstig de verordening van 8 september 1945. In Amiens, waar 60 procent van de huizen tijdens de oorlog werden vernietigd, was het project gericht op het verplaatsen van 80.000 mensen in een noodgeval, terwijl experimenteren met innovatieve technieken zoals overvitaminevensters of individuele ventilatie.

De groep Faidherbe, die in 1946 werd toevertrouwd aan de hoofdarchitect Paul Sirvin (ondersteund door Joseph Andrieu en Pierre Dufau), vormt een keerpunt in de geschiedenis van de Franse sociale huisvesting. Ontworpen voor 200 hoogwaardige wooneenheden, breekt het met traditionele Amionois individuele woningen door moderne collectieve gebouwen te bieden, het integreren van nieuwe diensten (bergladingen, lege vuilnis, ondergrondse parking) en een esthetische mix van classicisme (symmetrie, trimsteen) en moderniteit (betonnen, Art Deco lijnen). De site, gelegen in het centrum van de stad, omvat ook een park met bomen en decoratieve elementen ondertekend Émile Morlaix.

Deze ISAI's illustreren de samenwerking tussen de staat en de stad Amiens om oorlogsschade en dringende huisvestingsbehoeften te beheren. Pierre Dufau, architect van zowel ISAI (gebouw 12) als de wereldwijde wederopbouw van Amiens, belichaamt deze synergie. Hoewel de Amienois aanvankelijk terughoudend waren, werd het geheel een model voor toekomstige grote wooneenheden en wooneenheden in Bon Marché (HBM), die het huisvestingsbeleid van de Dertig Glorious voorzagen. In 2024 sloten ze zich aan bij de Historische Monumenten en getuigen nu van naoorlogse architectonische en sociale innovatie.

De architectonische vooringenomenheid van de ISAI Faidherbe weerspiegelt de "Tweede Reconstructie" amimenoise, waar architecten de platte tafel vermijden om nieuwe constructies te integreren in stedelijke continuïteit. De klassieke soberheid van de gevels, de moderne materialen (gestandaardiseerd beton) en de Art Deco-touches (gebogen balkons, geblinddoekte ramen) zorgen voor een evenwicht tussen traditie en moderniteit. De afwezigheid van regionalisme, zeldzaam in Amiens, onderstreept hier de wens om de lokale codes te overtreden, ten gunste van een nationale reconstructieve identiteit.

De inscriptie van de Historische Monumenten in april 2024 beschermt de gevels, daken, monumentale trappen, de sculptuur The Three Graces of Émile Morlaix, de adelaarsfontein, de lichtbronnen in glazen kasseien en de trappenhuizen met hun historische liften. Deze elementen, evenals het land rechts van het tuinhof, benadrukken de erfgoedwaarde van een ensemble dat functionaliteit, esthetiek en collectief geheugen combineert.

Externe links