Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Coatnant Calvary-Fontaine, gelegen in Irvillac in Finistère, dateert uit de zeventiende eeuw. Het onderscheidt zich door zijn unieke structuur die een monumentale fontein en een uitgehouwen calvarium combineert, die door een Maagd met het Kind verplettert een vrouwenslang, waarschijnlijk Damona, Keltische godin van het water. Samen, in graniet, vormt een anker van marine en huizen standbeelden van heiligen (Onze Vrouwe, Sint Yves, Sint Petrus, Sint Johannes). Dit monument werd door beeldhouwer Roland Doré op 2 november 1976 als historisch monument geclassificeerd.

De naburige kapel, Notre-Dame-de-Lorette, gebouwd in 1629 (gegraveerd op een pilaar), keurt een Latijns kruisplan goed. Het herbergde bas-reliëven van sibylls en een Tombing daterend uit de 15e tot de 16e eeuw. Een plaats van actieve bedevaart, werd verkocht in 1806 aan Yves Saliou, voormalig burgemeester, en viel in ruïnes in 1822. In kleine hoeveelheden herbouwd, behoudt het sporen van zijn oorspronkelijke locatie, gemarkeerd door een platform rond de huidige bomen.

De fontein, gedateerd 1644, illustreert het christendom van heidense bronnen, een terugkerend thema in Bretagne. De site, een gemeenschappelijk pand, getuigt van populaire toewijding en Bretonse barokke kunst. De restauraties van de 19e eeuw (circa 1822) en de bescherming van 1976 onderstrepen het belang van het erfgoed, zowel in verband met de religieuze geschiedenis als met de lokale culturele identiteit.

De term Notre-Dame-de-Lorette wordt gedeeld door andere regionale heiligdommen, die een gevestigde Mariaanse traditie weerspiegelen. In 1806 noemde de rector Paugam een toestroom van pelgrims, die de sociale en geestelijke rol van de site bevestigde. De gekerfde elementen, zoals de Ecce Homo of de Sibylls, combineren middeleeuwse en barokke iconografie, typisch voor de Bretonse workshops uit die periode.

De architectuur van de kalvarium, met zijn granieten volutes, roept de zeeankers op, een sterk symbool in deze kuststreek. Het hergebruik van de stenen van de vroege kapel door de bewoners in 1822 toont de spanningen tussen behoud en lokale behoeften. Tegenwoordig belichaamt het monument de persistentie van cultussen bij de bronnen en de aanpassing van heilige plaatsen aan historische ontwikkelingen.

Externe links