Johannes de Doperkerk van Laluque dans les Landes

Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Jean-Baptiste de Laluque, gelegen in het departement Landes, vindt zijn oorsprong in de achtste eeuw met een eerste primitieve kerk, verwoest door de Normandiërs (IXe eeuw) en vervolgens de Saracenen (Xe eeuw). Het huidige gebouw, genoemd sinds 1150 onder de naam Sanctus Johannes de Leluke in het cartulaire van Dax, behoudt zijn romaanse bed met elf uitgehouwen modillen en een rond pad. Deze elementen, typisch van de 12e eeuw, illustreren moraliserende of groteske scènes, zoals een rebec speler of een taalschieter.

In de 14e eeuw, tijdens de Engelse bezetting in verband met het huwelijk van Alienor d'Aquitaine met Henri II Plantagenet, werd de kerk afgebrand en herbouwd in versterkte stijl, met een klokkentoren en een rond pad. De wil van Arnaud Raymond III, burggraaf van Tartas (1312), getuigt van deze vernietiging en reparaties. Aan de beurt van de 15e tot de 16e eeuw, breidde het gebouw uit tot een noordelijke onderpand, terwijl muurschilderingen, herontdekt in 1863 en 2007, versierde het koor met scènes van de Passie en het Laatste Oordeel.

De Franse Revolutie (1792/1993) markeerde een systematische plundering: opgevraagde klokken, vernietigde meubels (inclusief twee marmeren altaren) en gedegradeerde schilderijen. De tijdelijke houten vervangingen (1801) gingen vooraf aan een golf van grote renovaties in de 19e eeuw, uitgevoerd door architect Alexandre Ozanne en pastoor Pierre Lartigau. Tussen 1862 en 1897 kreeg de kerk een ogival kluis, een gerestaureerd zuid onderpand, een herbouwde sacristie, en een neo-Romeinse klokkentoren (1886 De glas-in-loodramen, gesigneerd Goussard (1863) of Dagrant (1891), en de neo-gotische meubels (altaren, biechtstoeltjes) dateren uit deze periode.

De twintigste eeuw bracht moderne meubels: elektrische verlichting (1950), carilloneerde klok, en restauratie van middeleeuwse schilderijen in 2007. Een van de opmerkelijke elementen zijn de Romaanse modellen, de 15e eeuwse schilderijen (gedeeltelijk bewaard gebleven), en een monument voor de doden (1920) versierd met een schilderij van Gaston Gélibert, dat een harige kroon van Christus voorstelt. Dit monument, ingeschreven in 2007, herdenkt de 59 soldaten van Laluque die stierven in de twee wereldoorlogen.

De architectuur mengt romaanse zandsteen (kachel) en kalksteen (nef), met een hoes in holle tegels, behalve de klokkentoren en de torens, bedekt met steen. Het meubilair omvat marmeren doopvonten uit de Pyreneeën (1873), een reusachtige tridacne ventielbentier (aangeboden in 1868), en verhalende glas-in-lood ramen gewijd aan Johannes de Doper, Saint Louis, of Notre-Dame de Buglose. De muurschilderingen, die in de 19e en 15e eeuw werden aangebracht, onthullen een unieke artistieke stratigrafie, die de culturele en stilistische evoluties van de site weerspiegelt.

Externe links