Afwijkende oorsprong XVe siècle (≈ 1550)
Zetel van een bescheiden middeleeuwse seigneury.
2e moitié XVIIe siècle
Begin van de wederopbouw
Begin van de wederopbouw 2e moitié XVIIe siècle (≈ 1750)
Eerste periode van grote werkzaamheden.
XVIIIe siècle
Volledige wederopbouw
Volledige wederopbouw XVIIIe siècle (≈ 1850)
Het herenhuis krijgt zijn huidige verschijning.
1945
Moderne verandering
Moderne verandering 1945 (≈ 1945)
Een garage toevoegen in een longère.
1970
Aanvullende wijzigingen
Aanvullende wijzigingen 1970 (≈ 1970)
Twee stukken toegevoegd bij de toren.
13 mars 1991
Officiële bescherming
Officiële bescherming 13 mars 1991 (≈ 1991)
Registratie voor historische monumenten.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Gevels en daken op de binnenplaats van de gebouwen die het herenhuis vormen; hof; tuin met dubbele behuizing en rabine (cad. C 71, 72, 74): inschrijving bij beschikking van 13 maart 1991
Oorsprong en geschiedenis
Het Kerascoet herenhuis, gelegen in Pluguffan in Finistère, was oorspronkelijk de zetel van een bescheiden seigneury in de 15e eeuw. Hoewel de oorsprong ervan teruggaat tot deze periode, is het huidige gebouw het resultaat van een volledige wederopbouw in de 18e eeuw. Deze hervorming geeft het nu een homogene verschijning, kenmerkend voor de kleine Bretonse landhuizen rond een vierkante binnenplaats. Opvallende architectonische elementen zijn onder andere entreepilaren, een rabine (waterkanaal) en een dubbele behuizing rondom de tuin, die de evolutie van lokale seigneuriale praktijken weerspiegelt.
De noordelijke gevel van het herenhuis onderging grote veranderingen in de 20e eeuw, gedeeltelijk compromitteren van de historische authenticiteit. In 1945 werd een garage toegevoegd als uitbreiding van de dorpel, en in 1970 werden aan beide zijden van de traptoren twee kamers gebouwd. Ondanks deze wijzigingen werden de voor- en daken op de binnenplaats, evenals de tuin met dubbele behuizing en de rabine, beschermd door een inscriptie onder de historische monumenten op 13 maart 1991. Deze classificatie benadrukt de erfgoedwaarde van de site, die representatief is voor Bretonse manoriale architectuur uit de 17e en 18e eeuw.
Het herenhuis illustreert de overgang van een bescheiden middeleeuwse seigneury naar een meer knusse residentie, aangepast aan de normen van de zeventiende en achttiende eeuw. Zijn plan op de vierkante binnenplaats, typisch voor de regio, voldeed zowel aan de resterende defensieve behoeften en een verlangen naar sociaal prestige. De aanwezigheid van een rabine en een dubbele behuizing toont ook het belang aan van landschappelijke esthetiek en de symboliek van macht, zelfs voor middelgrote seigneuries. Deze ontwikkelingen weerspiegelen de architectonische invloeden van de periode en combineren middeleeuws erfgoed en klassieke innovaties.