Middeleeuwse bel gedateerd 1495 (≈ 1495)
Originele klok van de versterkte klokkentoren.
1758
Reconstructieschip en koor
Reconstructieschip en koor 1758 (≈ 1758)
Grote transformatie van het gebouw.
1766
Klokkentorenhoogte
Klokkentorenhoogte 1766 (≈ 1766)
Toevoeging van een verdieping aan de middeleeuwse klokkentoren.
1794
Sluiting van de kerk
Sluiting van de kerk 1794 (≈ 1794)
Evenement gerelateerd aan de Franse Revolutie.
1996
Registratie van historische monumenten
Registratie van historische monumenten 1996 (≈ 1996)
Bescherming van de klokkentoren en veranda.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Clocher-porche (zaak AE 56): inschrijving bij beschikking van 21 juli 1996
Kerncijfers
Jean-André Silberman - Orgaanfactor
Auteur van het kerkorgel.
Oorsprong en geschiedenis
Saints-Pierre-et-Paul d'Eschentzwiller kerk, gelegen aan de Rue de l'Eglise in de Bovenrijn (Groot-Oosten), is een religieus gebouw gekenmerkt door twee belangrijke periodes van bouw: de 15e en 18e eeuw. Zijn middeleeuwse klokkentoren, met zijn moordenaars uit 1495, getuigt van zijn versterkte oorsprong, kenmerkend voor de Elzas kerken van die tijd. Het schip en koor, herbouwd in 1758, weerspiegelen een latere architectonische transformatie, terwijl de klokkentoren werd verhoogd in 1766, zoals aangegeven door de datum gedragen op het schip.
De klokkentoren, gemaakt van geslepen steen met taluté muren, herbergt een begane grond gewelfd met kernkoppen, overblijfsel van de versterkte kerk van de 15e eeuw. Dit monument, ingeschreven in de historische monumenten sinds 1996 voor zijn klokkentoren en veranda, ooit gehuisvest een begraafplaats tot 1885. Gesloten in 1794 behoudt de kerk een orgel van Jean-André Silberman, een gerenommeerde Alsatiaanse orgelmaker. De architectuur combineert daarmee middeleeuws defensief erfgoed en barokke elementen, die de evolutie van religieuze en gemeenschapsbehoeften in de Elzas illustreren.
De verandatoren, het enige overblijfsel van de 15e eeuw, symboliseert de dualiteit van versterkte kerken: plaats van aanbidding en bescherming voor de inwoners. De moordenaars, nog steeds zichtbaar, herinneren zich de historische spanningen van de regio, terwijl de wederopbouw van de achttiende eeuw markeert een periode van relatieve vrede en architectonische vernieuwing. Vandaag de dag, een gemeenschappelijk eigendom, het gebouw blijft een tastbare getuigenis van de lokale geschiedenis, tussen religieus erfgoed en collectieve herinnering.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen