Vermoedelijke oorsprong van de crypte Ve siècle (≈ 550)
Keltische ondergrondse-vlucht gerenoveerd.
XIIe siècle
Bouw van romaanse onderdelen
Bouw van romaanse onderdelen XIIe siècle (≈ 1250)
Gebeeldhouwde gevel en primitief schip.
1488
Geteste gotische werken
Geteste gotische werken 1488 (≈ 1488)
Minuten met een "arceau.".
XVIe siècle
Religieoorlogen
Religieoorlogen XVIe siècle (≈ 1650)
Fortificaties en brandplekken.
1909
Historisch monument
Historisch monument 1909 (≈ 1909)
Officiële bescherming van het gebouw.
1976
Herontdekt crypte
Herontdekt crypte 1976 (≈ 1976)
Door pastoor D. Héraud.
Aujourd'hui
Aujourd'hui
Aujourd'hui Aujourd'hui (≈ 2025)
Position de référence.
Geklasseerd erfgoed
Kerk van Sint-Martin: bij beschikking van 10 februari 1909
Kerncijfers
D. Héraud - Curé de Meursac
Herontdekker van crypte in 1976.
Oorsprong en geschiedenis
Saint-Martin de Meursac is een parochiekerk in het departement Charente-Maritime. De oudste delen, daterend uit de 12e eeuw, illustreren Saintongese Romaanse kunst, met een slanke gevel versierd met symbolische beelden (gezichten, dieren, interlaces). Het portaal in volle hanger en de Latijnse modillons (Leopardus, Colube) getuigen van de knowhow van middeleeuwse ambachtslieden. Het schip, aanvankelijk gewelfd in een wieg, werd later aangepast, terwijl de kale hoofdsteden herinneren aan zijn primitieve structuur.
In de 13e eeuw werden de transepten en het romaanse koor omhuld door gotische transformaties. De bogen bij een dogisch kruis, de gebeeldhouwde lamp-einden (menselijke hoofden, vogels) en de ogival baaien die het heiligdom verlichten dateren uit deze periode. Een rapport van 1488 vermeldt de bouw van een "arceau" onder de klokkentoren, die grote werken onthult. De vierkante klokkentoren, geflankeerd door een "pine appel" torentje, draagt nog steeds de stigma's van de Oorlogen van Religie (XVI eeuw): scalpers, mâchicoulis en sporen van vuur getuigen van lokaal geweld.
De crypte, herontdekt in 1976 door de pastoor D. Héraud, wordt in de rots gekerfd en dateert misschien uit de 5e eeuw, herontwikkeld in de 12e eeuw. Gebruikt als ossuarium, rust het op een ondergrondse schuilplaats van potentieel Keltische oorsprong. Buiten, de drie-level gevel en het vierkante bed weerspiegelen opeenvolgende toevoegingen, terwijl het barokke altaarstuk (18de eeuw), gerestaureerd in 1975, zou komen van de abdij tot de dames van de heiligen. In 1909 werd een Historisch Monument opgericht, waarmee de kerk de turbulente geschiedenis van de Saintonga samenbrengt, tussen conflicten, toewijding en architectonische aanpassingen.
Mededelingen
Log in om een beoordeling te plaatsen