Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

Saint-Émilion kerk, gelegen in Loguivy-Plougras in de Côtes-d'Armor, is een 16e-eeuws religieus gebouw. De bouw begon in 1516 onder impuls van François de Plougras, plaatselijke heer, zoals blijkt uit de familieschilden gegraveerd op de uitlopers en deuren. De kapel, oorspronkelijk particulier eigendom, werd een parochiekerk in 1888 na uitbreiding en restauratie.

De klokkentoren, geclassificeerd als een historisch monument in 1912, pieken op 33 meter en wordt overdekt door een achthoekige pijl van 17 meter. Het heeft gedateerde inscripties, zoals die van 1566 die het begin van de constructie. De gekerfde zandstenen, daterend uit de jaren 1550, onthullen details van ambachtslieden en sponsors, waaronder de familie Plougras, wiens armen (een gepatst kruis) het tympanum en de uitlopers sieren.

Het gebouw, van plan tot Latijns kruis, beschikt over een zuidelijke veranda versierd met zuilen en pinnen, evenals een schip met drie schepen bedekt met lambrisering. Opvolgende restauraties, met name in 1885-1887, bewaarden oude elementen zoals de ingangen en zandstenen. Een inscriptie in Breton op de zuidelijke muur van het koor herinnert aan de lokale toewijding aan Saint Emilion, patroonheilige van de parochie.

Voor de Revolutie behoorde de kapel tot de heren van Trogorre, en haar klokken droegen de namen van haar stichters. De 19e eeuwse werken, waaronder de reconstructie van de pijl in 1875 en de beweging van de begraafplaats in 1890, markeerden haar evolutie naar haar huidige rol als parochiekerk.

De waterspuwers en de balustrade van de klokkentoren, typisch voor Bretonse architectuur, evenals het glas-in-lood en zandstenen van de Sint-Jean-du-Baly de Lannion kerk (gevestigd in 1902), verrijken zijn erfgoed. Het gebouw blijft een getuigenis van de religieuze kunst en seigneuriële geschiedenis van de regio.

Externe links