Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Barthélemy de Grézieu-le-Marché vervangt een eerste gebouw gebouwd in 1824-1825, bekritiseerd om zijn noord-zuid oriëntatie, zijn koor beschouwd als inlegante en zijn geïsoleerde klokkentoren. Ondanks zijn vermogen om parochianen tegemoet te komen, werd het in 1880 te klein voor een groeiende bevolking. Gesloopt in 1886, bleef alleen de toren tot 1913, het jaar van de definitieve vernietiging met de muren van de nabijgelegen begraafplaats.

Pater Séon, parochiepriester uit 1880, begon met de bouw van een nieuwe kerk en overtuigde zijn parochianen om het project zelf te financieren zonder subsidies. De Lyonse architect Saint-Marie Perrin, een discipel van Pierre Bossan (conceptor van de Basiliek van Fourvière), maakte plannen voor een Romano-Byzantijnse gebouw. Het werk begon in 1881 na een plechtige zegen, maar moest omgaan met technische beperkingen, zoals de creatie van een crypte om een stijging te compenseren.

De eerste fase werd voltooid in april 1886, waardoor de opening om te aanbidden en de sloop van de oude kerk. De site eindigde in augustus 1887, gevolgd door een officiële inwijding op 18 mei 1889 door kardinaal Foulon. Interieur, rijkelijk ingericht, werd gerenoveerd in 1999. De kerk onderscheidt zich door de twaalf kolommen die de apostelen symboliseren, de glas-in-loodramen van Lucien Bégule (16 chronologisch gewijde heiligen), en een zijaltaar dat Abbé Séon het monument aanbiedt.

De Romano-Byzantijnse stijl, destijds populair, voegt Arabische en Assyrische motieven samen, zoals de gevleugelde stieren van de veranda. Lokale materialen (rood graniet, Volvic steen) en hergebruikte elementen (zevende eeuwse communietafels, Lyon kraampjes) onderstrepen het historische anker. De beiaard van acht klokken, geïnstalleerd in 1887, en de mozaïeken van het koor (Mora House) voltooien dit opmerkelijke ensemble.

De kerkhuizen geclassificeerd voorwerpen, zoals een bentier van 1663 en doopvonten van 1845, gefinancierd door een legaat van Claude Benoît Crozier. Zijn kruispad in grondschilderingen en zijn bekentenissen illustreren een dichte religieuze symboliek, geërfd van de school van Bossan. Vandaag de dag blijft het een belangrijke getuigenis van de 19e eeuwse religieuze Rhônalpine architectuur.

Externe links