Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Sint Johannes, gewijd aan Johannes de Evangelist, vindt zijn oorsprong tussen de twaalfde en dertiende eeuw als een integraal onderdeel van een Benedictijnse priorij gesticht door de Graaf van Nevers. Deze priorij, aanvankelijk bezet door kanunniken volgens de regel van Sint Augustinus, werd gehecht aan het hoofdstuk van Notre-Dame de Semur-en-Auxois. Gedeeltelijk verwoest tijdens de Honderdjarige Oorlog (1337-1453), werd het herbouwd aan het eind van de 14e eeuw, zoals blijkt uit een pastoraal bezoek rapport van 1378-1379. Van 1513 tot 1520 werden de Priors comndataires, die er niet meer woonden, wat de achteruitgang van het kloosterleven in Bard markeerde.

In de 17e eeuw onderging de kerk grote transformaties: het schip werd door twee kanten ingelijst, en het belfort werd herbouwd in 1611 en 1618. In 1618 werd de klokkentoren voltooid, terwijl in 1863 twee zijkapellen werden toegevoegd, die onderpand vormden. De priorij, al in slechte staat in de achttiende eeuw, werd verkocht als nationaal goed in 1791. De beschrijvingen van 1752 onthullen bescheiden gebouwen, vergelijkbaar met een boerderij, met een kerk die dienst doet als kapel en enkele sporen van religieus leven, zoals een Moynes' kamer.

Tijdens de Revolutie werd de priorij verworven door de heer Leconte voor 18 500 pond, vervolgens verdeeld over verschillende eigenaren. In de 19e eeuw blijft alleen de kerk over, de andere gebouwen zijn verdwenen of ingestort, zoals een huis uit de 16e eeuw, vroeger Priorij genoemd. De kerk, nu parochie, behoudt middeleeuwse elementen (soubasatie van het schip, basis van de klokkentoren) terwijl het integreren van toevoegingen uit de zeventiende en negentiende eeuw. Het werd geregistreerd in de historische monumenten in 1991 en vandaag behoort tot de gemeente van Bard.

De Priorij van Bard, genoemd in 1218 als Locus de Bar, was een bezit van de graaf van Forez, Guy V, die hem in 1239 aan de eury van Ecotay naliet. Tot de 16e eeuw, gekenmerkt door lokale broederschappen (Saint-Blaise in 1343, Heilige Geest in 1488), woonde de abdij van Manglieu in Auvergne. De daling begon met het vertrek van de monniken rond 1725, waardoor de site werd omgevormd tot een landgoed van boeren.

De huidige overblijfselen van de Sint Johanneskerk weerspiegelen deze historische lagen: een gewelfd schip doorboord met ramen, een herbouwde klokkentoren, en zijkapellen toegevoegd aan de 19e eeuw. Opgravingen en archieven onthullen ook sporen van oude deuren tegen de zuidelijke muur, de laatste getuigenissen van de ontbrekende prioritaire gebouwen. Vandaag de dag blijft het gebouw, een gemeenschappelijk eigendom, het enige tastbare overblijfsel van dit monastieke en parochie verleden.

Externe links