Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Saint-Pierre d'Autoire Kerk dans le Lot

Patrimoine classé
Patrimoine religieux
Eglise
Eglise romane
Lot

Saint-Pierre d'Autoire Kerk

    D38
    46400 Autoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Église Saint-Pierre dAutoire
Crédit photo : Antonin Crenn - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Moyen Âge central
Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1100
1200
1300
1400
1500
1600
1700
1800
1900
2000
1090
Donatie aan de bisschop van Cahors
Fin XIe - Début XIIe siècle
Eerste bouw
Fin XIVe - XVe siècle
Versterking van de kerk
XVIe siècle
Gedeeltelijke vernietiging
1783
Benoemde rechtsmiddelen
1868-1880
Reconstructie van het schip
2 décembre 1942
Historische monument classificatie
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Sint Petrus Kerk: inscriptie bij decreet van 2 december 1942

Kerncijfers

Raimond de Bauze - Lord of Autoire Kerkdonor in 1090.
Abbé Clary - Lokale historicus Over reparaties in 1783.
Louis d'Alauzier - Onderzoeker Hij bestudeerde de kerk in zijn werk.

Oorsprong en geschiedenis

De kerk van Saint-Pierre d'Autoire, gelegen in de Lot in Occitanie, is een religieus gebouw waarvan de oorsprong dateert uit de late 11e eeuw of begin 12e eeuw. Het werd in 1090 gegeven door Raimond de Bauze, heer van Autoire, aan de bisschop van Cahors, op voorwaarde dat zijn zoon canon werd. De apsis, de transept en het kruis, kenmerkend voor deze periode, zijn de oudste delen die vandaag nog zichtbaar zijn.

Tijdens de Honderdjarige Oorlog werd de kerk versterkt: de Romaanse klokkentoren werd verhoogd en er werd een kleine gebouwd boven het koor, waarvan er nog twee muren over zijn. Het schip, waarschijnlijk vernietigd tijdens de oorlogen van de religie, werd herbouwd tussen 1868 en 1880 in een Romano-gotische stijl, met de toevoeging van twee zekerheden en een kluis van kernkoppen. Reparaties werden ook genoemd in 1783 door Abbé Clary.

Het gebouw heeft een gemengde architectuur, die originele nieuwe elementen en latere toevoegingen combineert. De apsis in hemicycle, voorafgegaan door een rechte spanwijdte, en de hoofdsteden versierd met 11e eeuwse motieven getuigen van zijn middeleeuwse erfgoed. De uitgehouwen modellen van het bed, die menselijke figuren, dieren en geometrische motieven vertegenwoordigen, dragen bij aan de artistieke rijkdom. De kerk staat sinds 2 december 1942 bekend als historisch monument.

Het centrale schip, gewelfd met kernkoppen en geflankeerd door onderpanden, contrasteert met de overstromende transept en de koepel op hangers van het kruis, opgestegen door de klokkentoren. Deze transformaties weerspiegelen de architectonische veranderingen en de defensieve behoeften van de tijd. Historische bronnen, zoals het werk van Abbé Cary en Louis d'Alauzier, onderstrepen het belang ervan in het religieuze erfgoed van Quercy.

Externe links