Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De Sint-Pauluskerk van Châteauneuf, gewijd aan de Heiligen Petrus en Paulus, is een 12e-eeuws rooms-katholiek gebouw, genoemd in een handvest van Sint Vincent de Mâcon tussen 1096 en 1124. Het was ooit afhankelijk van het bisdom Mâcon en de aartspriester van Beaujeu. De architectuur, typisch voor Bourgondië, omvat een twee verdiepingen tellende vierkante klokkentoren, geanalyseerd door Viollet-le-Duc als model van de Bourgondische Romaanse kunst, die Gallo-Romeinse en middeleeuwse invloeden mixt.

De kerk onderging in de 15e eeuw een omkering, waarschijnlijk na schade gerelateerd aan de Honderdjarige Oorlog. In de 19e eeuw werden grote restauraties uitgevoerd: eerst door architect Millet (student van Viollet-le-Duc) uit 1850, daarna in 1884-1885 na een alarmerend rapport over zijn staat van degradatie. De klokkentoren, die in 1892 werd verpletterd, werd ook gerepareerd. Deze werken waren bedoeld om een gebouw als een meesterwerk van de Romaanse kunst te behouden.

Gerangschikt een historisch monument in 1862, de kerk onderscheidt zich door zijn 12 meter hoge schip, zijn onderpanden, en een apsis in het halfrond. De laterale poort, versierd met een 11e eeuwse achterwerk die de twaalf apostelen vertegenwoordigt, en de vierkante piramide klokkentoren illustreert de rijkdom van zijn decoratie. Tegenwoordig blijft het een actieve plaats van aanbidding van het bisdom Autun, verbonden aan de parochie van de Geboorte.

De locatie van de kerk, op een dominante rotsachtige piton Châteauneuf, benadrukt haar historische rol als bezienswaardigheid en religieus symbool voor de gemeenschap. De architectuur weerspiegelt ook de culturele uitwisseling van middeleeuwse Bourgondië, tussen oud erfgoed en Romaanse innovaties. Viollet-le-Duc woont daar in het bijzonder een filiatie met Gallo-Romeinse monumenten, zichtbaar in de pilasters en kroonlijsten van de belfort.

Externe links