Tijdlijn

Geklasseerd erfgoed

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

De abdij Saint-Antoine, gelegen in Saint-Antoine-l-Abbaye in Isère, is ontstaan in de 11e eeuw. Volgens de traditie begon de ridder Jocelin de Châteauneuf, wonderbaarlijk genezen door de heilige Anthony, omstreeks 1074 een pelgrimstocht naar het Heilige Land om zijn overblijfselen terug te brengen. Bij zijn terugkeer begon hij de bouw van een kerk, voltooid door zijn zwager Guigues Didier. In 1083 vestigden Benedictijner monniken van de abdij van Montmajour zich daar en stichtten een priorij. De Romaanse kerk werd in 1119 gewijd door paus Calixte II, die de relikwieën van St.Antoine beschutte, en pelgrims en zieken aantrok die lijden aan het "kwaad van de vurigheid" (ergotisme).

In de 12e eeuw werden de spanningen tussen Benedictines en Antonins (een ziekenhuisgemeenschap gewijd aan zieken) versterkt. In 1209 kregen de Antoninen toestemming om hun eigen kerk te bouwen. In 1297 werd de priorij opgericht als hoofdabdij door paus Boniface VIII en werd het geestelijke en administratieve centrum van de ziekenhuisorde van Sint-Anthony. De werken van de grote gotische kerk, die begon in de 13e eeuw, opgeborgen tot de 15e eeuw, gefinancierd door de commandokantoren van orde en gekenmerkt door conflicten met Benedictijnen, uiteindelijk verdreven in 1289.

In de 14e en 15e eeuw werd de abdij voltooid, ondanks onderbrekingen door financiële moeilijkheden en oorlogen. De gevel, de steunmuur en de grote trap werden gebouwd tussen de 15e en 18e eeuw. De godsdienstoorlog (1562, 1567, 1580) veroorzaakte aanzienlijke schade: plundering, vernietiging van het standbeeld, verbranding van het dak en de klokkentoren. De restauraties, die vanaf 1593 werden uitgevoerd, werden voortgezet in de 17e en 18e eeuw, met bijzondere aandacht voor interieurdecoratie en kloostergebouwen.

In de 18e eeuw werd de orde van de Antoninen, in verval, verzameld in 1777 in de orde van Johannes van Jeruzalem (Hospitaliers) bij besluit van de paus en koning Lodewijk XV. De Hospitallers verkochten een deel van het pand en toevertrouwden de ziekenhuizen aan de stad. De Franse Revolutie leidde tot de verspreiding van relikwieën en kunstwerken, hoewel de schat gedeeltelijk werd bewaard. In 1840 werd de abdij volledig gerestaureerd. Tegenwoordig herbergt het een departementaal museum en bezit het een uitzonderlijke schat van 350 objecten, waaronder relikwieën, schilderijen en goudsmidsstukken.

De abdij speelde een belangrijke rol bij de verzorging van zieken, vooral diegene die lijden aan het "kwaad van de vurige" - een epidemie van het ergotisme die het middeleeuwse Europa verwoestte. De straling uitgebreid dankzij een netwerk van commando's in Dauphiné en daarbuiten, zoals in Hongarije. De tau, symbool van de orde aangenomen rond 1160, en de keizerlijke adelaar toegekend in 1502 door Maximiliaan I, illustreert zijn prestige. Het kabinet van curiosa, dat in de 18e eeuw door Abbé Étienne Galland werd gecreëerd, bevatte een Egyptische collectie die later door Champollion werd bestudeerd en die getuigt van haar culturele rol.

De sacristie, versierd met houtwerk van Lodewijk XV, herbergt nog steeds de schat van de Antoninen, inclusief de sjaal van Sint Anthony die in 1648 werd aangeboden. Het departementale museum, gehuisvest in het voormalige noviciaat, volgt de geschiedenis van de abdij en exposeert werken van schilder Jean Vinay. Het architectonische ensemble, geclassificeerd in 1981 en 1993, blijft een belangrijke getuigenis van het middeleeuwse religieuze en ziekenhuis erfgoed in Auvergne-Rhône-Alpes.

Externe links