Tijdlijn

Kerncijfers

Oorsprong en geschiedenis

La Ruche is een stad van kunstenaars opgericht in 1902 door de beeldhouwer Alfred Boucher, gebaseerd op elementen uit de Universal Exhibition van 1900: het Bordeaux wijnpaviljoen (metaalstructuur van Gustave Eiffel), de toegangspoort van het vrouwenpaviljoen en de cariatiden van het Indonesische paviljoen. Gelegen aan de 2e pas van Dantzig in het 15e arrondissement van Parijs, bezet het een perceel van 4033 m2 en was ontworpen om jonge kunstenaars zonder middelen. Zijn naam roept de intense creatieve activiteit van de bewoners op, vergeleken met bijen in een korf.

De Ruche werd al snel een belangrijk artistiek huis van de 20e eeuw, met figuren als Amedeo Modigliani, Chaim Soutine, Marc Chagall, Fernand Léger, Constantin Brâncuși of Ossip Zadkine. In 1905 waren er 90 kunstenaars en 110 workshops. De locatie werd georganiseerd rond een gezamenlijke workshop waar een model werd gelegd, vaak betaald door Boucher. Vergelijkbaar met het Bateau-Lavoir de Montmartre, verdrong ze hem na de Eerste Wereldoorlog door haar straling. Een 300-zits theater, gelegen in zijn tuin, zag Louis Jouvet beginnen en verwelkomde Marguerite Moreno en Jacques Copeau.

Het centrale achthoekige paviljoen stijgt op drie verdiepingen en huisvest werkplaatsen van ongeveer 30 vierkante meter. De gevels en daken werden in 1972 als historische monumenten vermeld. Vandaag heeft de Ruche ongeveer 60 workshops bezet door kunstenaars huurders, vaak voor het leven. Hoewel in normale tijden gesloten voor het publiek, bezoekt het de Erfgoeddagen of op uitnodiging. Sinds 2017 heeft een tentoonstellingszaal op de begane grond twee vernissen per maand.

De Ruche wordt beheerd door de Fondation La Ruche-Seydoux, opgericht in 1985 en erkend als een openbaar nut. Een tripartiete overeenkomst ondertekend in 2009 tussen deze stichting, de Total Foundation en de Heritage Foundation is bedoeld om de gebouwen te herstellen. Internationaal werd in 1981 een reconstructie van de Ruche uitgevoerd in Hokuto, Japan, waar het nog steeds dienst doet als workshops voor kunstenaars.

De site inspireerde verschillende werken, zoals La Ruche vue de la panue de l'atelier (1916) van Pinchus Krémègne of Soutine (1993) van Eduardo Arroyo, een eerbetoon aan de kunstenaar die er woonde. La Ruche blijft een symbool van het boheemse en creatieve leven van Montparnasse, gekenmerkt door zijn particuliere mecenaat en zijn rol in de geschiedenis van de moderne kunst.

Toekomst

Op dit moment zijn er ongeveer 60 werkplaatsen van alle grootte, waar veel kunstenaars nog steeds wonen, alle huurders en de meesten van hen blijven daar hun hele leven.
In tegenstelling tot andere kunstenaarssteden is de Ruche niet meer toegankelijk voor het publiek: alleen bewoners en zeldzame bevoorrechten hebben er toegang toe.

Externe links