Logo Musée du Patrimoine

Alle Franse erfgoed ingedeeld naar regio's, departementen en steden

Longpra Castle à Saint-Geoire-en-Valdaine dans l'Isère

Patrimoine classé
Patrimoine défensif
Demeure seigneuriale
Maison forte
Isère

Longpra Castle

    Longpra
    38620 Saint-Geoire-en-Valdaine
Château de Longpra
Château de Longpra
Château de Longpra
Château de Longpra
Crédit photo : Patrice78500 - Sous licence Creative Commons

Tijdlijn

Bas Moyen Âge
Renaissance
Temps modernes
Révolution/Empire
XIXe siècle
Époque contemporaine
1300
1400
1500
1600
1700
1800
1900
2000
XIIIe siècle
Eerste bouw
1536
Overname door de Franclieu
XVIIe siècle
Vervanging van de ophaalbrug
1770
Grote wederopbouw
25 août 1997
Historisch monument
Aujourd'hui
Aujourd'hui

Geklasseerd erfgoed

Kasteel; terrassen en zuidenverdieping; vlaggen; gracht; ereplaats met poorten en omheinde muren; gevels en daken van de gemeenten; Grand avenue leidt naar het kasteel (cad. AW 5, 6, 13, 15, 16; AV 66, 67): classificatie op volgorde van 25 augustus 1997 - Parc du château (cad. AW 6, 13, 7, 8, 9, 3, 12): inschrijving op volgorde van 25 augustus 1997

Kerncijfers

Pierre-Antoine de Longpra - Raadadviseur van het parlement van de Dauphiné Sponsor van de wederopbouw in 1770.
Famille Hache - Kastenmakers van Grenoblus Auteurs van parketvloeren en interieurdecoraties.
Comte et comtesse Albert de Franclieu - Huidige eigenaars Beheerde receptie en bezoeken sinds de 20e eeuw.

Oorsprong en geschiedenis

Het kasteel van Longpra vindt zijn oorsprong in de 13e eeuw als een sterk huis, type constructie typisch voor de Dauphiné vóór 1300. Uit deze middeleeuwse periode blijven de 378 meter gracht en overblijfselen van de oude ophaalbrug over, in de 17e eeuw vervangen door een vaste brug. Deze defensieve elementen herinneren aan hun aanvankelijke rol als versterkte verblijfplaats, kenmerkend voor feodale spanningen van die tijd.

In de 18e eeuw ondernam Pierre-Antoine de Longpra, adviseur van het parlement van Dauphiné, een totale wederopbouw van het kasteel tussen 1770 en het einde van de eeuw. Het doel is om het voormalige fort om te vormen tot een aangename woning, die de aristocratische smaak van de tijd weerspiegelt. De symmetrische gevels, ontdaan van overbodige ornamenten, belichamen de nieuwe naoorlogse architectonische stijl van Religie, ten gunste van balans en soberheid.

De renovatie betreft lokale ambachtslieden, waaronder de familie Hache, gerenommeerde Grenobese meubelmakers, die de parketvloeren van het kasteel uitvoeren. Dit werk markeert ook de integratie van het huis in zijn omgeving, met de oprichting van terrassen, een park en een grote toegangsweg. Sinds 1536 behoort het landgoed tot de familie Franclieu, die het nu beheert en opent voor het publiek.

Het kasteel heeft in 1997 een historisch monument gerund en herbergt ook een museum gewijd aan timmergereedschap uit de 18e en 19e eeuw, gebruikt voor interieurdecoraties. Dit museum toont de knowhow van ambachtslieden, zoals de Hache, door demonstraties en gereedschapscollecties (gugges, houtschaar). Zo behoudt de site de herinnering aan zowel nobele architectuur als lokaal vakmanschap.

De geschiedenis van het kasteel weerspiegelt de sociale en architectonische evoluties van de Dauphiné: van een middeleeuwse defensieve functie tot een rol van representatie onder het oude regime, voordat het een bewaard cultureel erfgoed wordt. De gracht, de 17e eeuwse brug en interieurdecoraties van de 18e eeuw bestaan tegenwoordig naast elkaar en bieden een gestratificeerd getuigenis van zeven eeuwen geschiedenis.

Externe links